یکی کوه دیدم سر اندر سحاب
سپهریست گفتی ز خارا بر آب
برو برنشیمی چو کاخ بلند
ز هر سو برو بسته راه گزند
برو اندرون بچّهٔ مرغ و زال
تو گفتی که هستند هر دو همال
همی بوی مهر آمد از باد اوی
بدل شادی آورد همی یاد اوی
نبد راه بر کوه از هیچ روی
دویدم بسی گرد او پوی پوی
مرا بویهٔ پور گم بوده خاست
بدلسوزگی جان همی رفت خواست
ابا داور پاک گفتم براز
که ای چارهٔ خلق و خود بی نیار
رسیده بهر جای برهان تو
نگردد فلک جز بفرمان تو
یکی بنده‌ام با دلی پر گناه
بنزد خداوند خورشید و ماه
امیدم ببخشایش تست و بس
بچیزی دگر نیستم دسترس
تو این بندهٔ مرغ پرورده را
بخواری و زاری برآورده را
همی چرم پوشد بجای حریر
مزد گوشت هنگام بستان شیر
رسان باز با من مرا راه کن
سوی او و این رنج کوتاه کن
ببد مهرئ من روانم مسوز
بمن باز ببخش و دلم بر فروز
بفرمان یزدان چو این گفته شد
نیایش همانگاه پذیرفته شد
ببرّید سیمرغ و بر شد به ابر
همی حلق زد بر سر مرد کبر
ز کوه اندر آمد چو ابر بهار
گرفته تن زال را در کنار
ز بویش جهانی پر از مشک شد
در دیده مرا با دو لب خشک شد
ز سهم وی و بویهٔ پور خویش
خرد در سرم جای نگرفت پیش
به پیش من آورد چون دایهٔ
که از مهر باشد ورا مایهٔ
زبانم برو بر ستایش گرفت
بسیمرغ بردم نماز ای شگفت
بمن ماند فرزند و خود بازگشت
ز فرمان یزدان نشاید گذشت
من آوردمش نزد شاه جهان
همه آشکارا بکردم نهان