Shahnameh: Zal and the Simorgh

بازگشتن زال به زابلستان

بازگشتن زال بر زابلستان

بفرمود پس شاه تا موبدان

ستاره شناسان و هم بخردان

بجویند تا اختر زال چیست

بر آن اختر از بخت سالار کیست

چو گیرد بلندی چه خواهد بدن

همه داستانها بباید زدن

ستاره شناسان و هم موبدان

گرفتند یکایک از اختر نشان

بگفتند یا شاه دیهیم دار

که شادان بزی تا بود روزگار

که او پهلوانی بود نامدار

سرافراز و هشیار و گرد و سوار

چو بشنید شاه این سخن شاد شد

دل پهلوان از غم آزاد شد

یکی خلعت آراست شاه زمین

که کردند هر کس برو آفرین

از اسپان تازی بزرّین ستام

ز شمشیر هندی بزرّین نیام

ز دیبا و خزّ و ز یاقوت و زر

ز گستردنیهای بسیار مر

غلامان رومی بدیبای روم

همه پیگر از گوهر و زرّ بوم

زبرجد طبقهای و پیروزه جام

چه از زرّ سرخ و چه از سیم خام

پر از مشک و کافور و پر زعفران

همه پیش بردند فرمان بران

همان جوشن و ترک و برگستوان

همان نیزه و گرز و تیر و کان

همان تخت پیروزه و تاج زر

همان مهر یاقوت و زرّین کمر

وزآنپس منوچهر عهدی نبشت

سراسر ستایش بسان بهشت

همه کابل و دنبر و مای و هند

ز دریای چین تا بدریای سند

ز زابلستان تا بدریای بست

به آئین نبشتند عهدی درست

چو این عهد و خلعت بیآراستند

پس اسپ جهان پهلوان خواستند

چو این کرده شد سام بر پای خاست

بگفت ای گزین مهتر داد و راست

ز ماهی بر اندیش تا چرخ ماه

چو تو شاه ننهاد بر سر کلاه

بمهر و بخوبی برای و خرد

زمانه همی از تو رامش برد

همه گنج گیتی بچشم تو خوار

مبادا ز تو نام تو یادگار

فراز آمد و تخت را داد بوس

ببستند بر کوههٔ پیل کوس

سوی زابلستان نهادند روی

نظاره برو بر همه شهر و گوی