چو آمد بنزدیکیٔ نیمروز
خبر شد ز سالار گیتی فروز
که آمد ابا خلعت و تاج زر
ابا عهد و منشور و زرّین کمر
بیآراسته سیستان چون بهشت
گلش مشک‌سارا بد و زرش خشت
بسی مشک و دینار بر آمیختند
بسی زعفران و درم ریختند
یکی شادمانی بد اندر جهان
سراسر میان کهان و مهان
هر آنجا که بد مهتری نامجوی
ز گیتی سوی سام بنهاد روی
که فرخنده بادا پی این جوان
بر آن تازه دل نامور پهلوان
چو بر پهلوان آفرین خواندند
ابر زال زر گوهر افشاندند
کسی کو بخلعت سزاوار بود
خردمند بود و جهاندار بود
بر اندازه شان خلعت آراستند
همه پایهٔ برتری خواستند
پادشاهی دادن سام زال را
پس آنگاه سام از پی پور خویش
هنرهای شاهان بیآورد پیش
جهاندیدگانرا ز کشور بخواند
سخنهای بایسته چندی براند
چنین گفت با نامور بخردان
که ای پاک و هشیار دل موبدان
چنینست فرمان بیدار شاه
که لشکر همی راند باید براه
سوی کرگساران و مازندران
همی راند خواهم سپاهی گران
بماند بنزد شما این پسر
که همتای جانست و خون جگر
بگاه جوانی و کنداوری
یکی بیهده ساختم داوری
پسر داد یزدان بینداختم
ز بیدانشی ارج نشناختم
گرانمایه سیمرغ برداشتش
جهان آفرین خوار نگذاشتش
مرا خوار بد مرغرا ارجمند
بپیرود تا شد چو سرو بلند
چو هنگام بخشایش آمد فراز
جهاندار یزدان بمن داد باز
بدانید که این یادگار منست
بنزد شما زینهار منست
شما را سپردم به آموختن
روانش از هنرها بر افروختن
گرامیش دارید و پندش دهید
همان رای و راه بلندش دهید
که من رفت خواهم بفرمان شاه
سوی دشمنان با سران سپاه