سوی زال کرد آنگهی سام روی
که داد و دهش گیر و آرام جوی
چندان دان که زابلستان خان تست
جهان سربسر زیر فرمان تست
ترا خان و مان باید آبادتر
دل دوستداران بتو شادتر
کلید در گنجها پیش تست
دلم شاد و غمگین بکم پیش تست
دل روشنت هر چه باید بکار
بجای آر از بزم و از کارزار
بسام آنگهی گفت زال جوان
که چون زیست خواهم من ایدر توان
کسی با گنه گر ز مادر نزاد
من آنم سزد گر بنالم بداد
جدا بیشتر زین کجا داشتی
مدارم که آمد گه آشتی
گهی زیر چنگال مرغ اندرون
چمیدن بخاک و مزیدن بخون
کنامم نشست آمد و مرغ بار
بدآنگه که بودم ز مرغان شمار
کنون دور گشتم ز پروردگار
چنین پروراند مرا روزگار
ز گل چارهٔ من جز از خار نیست
بدین با جهاندار پیکار نیست
بدو گفت پرداختن دل سزاست
بپرداز و برگوی هرچت هواست
ستاره شمر مرد اختر گرای
چنین رای زد زاختر نیک رای
که ایدر ترا باشد آرامگاه
هم ایدر سپاه و هم ایدر کلاه
گذر نیست بر حکم گردان سپهر
هم ایدر ببایدت گسترد مهر
کنون گرد خویش اندر آور گروه
سواران و مردان دانش پژوه
بیآموز و بشنو ز هر دانشی
بیابی ز هر دانشی رامشی
ز خورد و ز بخشش میآسای هیچ
همه دانش و داد دادن بسیچ
بگفت این و برخاست آوای کوس
زمین آهنین شد هوا آبنوس
خروشیدن زنگ و هندی درای
برآمد ز دهلیر پرده سرای
سپهبد سوی جنگ بنهاد روی
ابا لشکری ساخته جنگجوی
بشد شاه با او دو منزل براه
بدآن تا بدژ چون گذارد سپاه
پدر زال را تنگ در برگرفت
شگفتی خروشیدن اندر گرفت
همی زال را دیده در خون نشاند
برخ او همی خون دل بر فشاند