فرود آمد از اسپ سام سوار
گرفتند مر یکدیگر را کنار
ز شاه و ز گردان بپرسید سام
وزیشان بدو داد نوذر پیام
چو بشنید پیغام شاه بزرگ
زمینرا ببوسید سام سترگ
دوان سوی درگاه بنهاد روی
چنان کش بفرمود دیهیم جوی
فراز یکی پیل نر زال زر
نشاند و براندش سبک سوی در
چو آمد بنزدیکیٔ شهر شاه
سپهبد پذیره شدش با سپاه
درفش منوچهر چون دید سام
پیاده شد از اسپ و بگذارد گام
زمینرا ببوسید پس پهلوان
که جاوید زی شاد و روشن روان
منوچهر فرمود تا بر نشست
مر آن پاک دل مرد یزدان پرست
سوی تخت و ایوان نهادند روی
چه دیهیم دار و چه دیهیم جوی
منوچهر بر گاه بنشست شاد
کلاه کیانی بسر بر نهاد
بیکدست قارن بدیگرش سام
نشستند روشن دل و شادکام
پس آراسته زال را پیش شاه
بزرّین عمود و بزرّین کلاه
گرازان بیآورد سالار بار
شکفتی بماند اندرو شهریار
برین برز بالا و این خوب چهر
تو گوئی که آرام جانست و مهر
چنین گفت مر سام را شهریار
که از من تو اینرا بزنهار دار
بخیره میآزارش از هیچ روی
بکس شادمانه مشو جز بدوی
که فرّ کیان دارد و چنگ شیر
دل هوشمندان و فرهنگ پیر
بیآموز او را ره و ساز رزم
همان شادکامی و آئین بزم
ندیدست جز مرغ کوه و کنام
کجا داند آئینها را تمام
پس از کار سیمرغ و کوه بلند
وزآن تا چرا خوار شد ارجمند
یکایک همه سام با او بگفت
ز خواب و ز خورد و ز جای نهفت
وز افگندن زال بگشاد راز
که چو گشت بر سر سپهر از فراز
سرانجام گیتی ز سیمرغ و زال
پر از داستان شد ببسیار سال
برفتم بفرمان گیهان خدای
به البرز کوه اندر آن صعب جای