بر و بازوی شیر و خورشید روی
دل پهلوان دست شمشیر جوی
سپه مژّه و دیدگان قیرگون
چو بسّد لب و رخ بکردار خون
جز از موی بر وی نگوهش نبود
بدی دیگریرا پژوهش نبود
دل سام چون بهشت برین
بر آن پاک فرزند کرد آفرین
بمن ای پسر گفت دل نرم کن
گذشته مکن یاد و دل گرم کن
منم کمترین بنده یزدان پرست
ازین پس که آوردمت باز دست
پذیرفتم اندر خدای بزرگ
که دل بر تو هرگز ندارم سترگ
بجویم هوای تو از نیک و بد
ازین پس چه خواهی همان میسزد
تنشرا یکی پهلوانی قبای
بپوشید و از کوه بگذارد پای
فرو آمد از کوه و بالای خواست
یکی جامهٔ خسرو آرای خواست
همی پور را زال زر خواند سام
چو دستان ورا کرد سیمرغ نام
سپه یکسره پیش سام آمدند
گشاده دل و شادکام آمدند
تبیره زنان پیش بردند پیل
برآمد یکی گرد چون کوه نیل
خروشیدن کوس با کرّنای
همان زنگ زرّین و هندی درای
سواران همه نعره برداشتند
بدآن خرّمی راه بگذاشتند
بشادی بشهر اندرون آمدند
ابا پهلوانان فرود آمدند
آگاه شدن منوچهر از کار سام و زال زر
ز زابل بشاه آمد این آگهی
که سام آمد از کوه با فرّهی
بدآن آگهی شد منوچهر شاد
همی از جهان آفرین کرد یاد
منوچهر را بد دو پور گزین
دلیر و خردمند و با فرّ و دین
یکی نام نوذر دگر چون زرسپ
بمیدان بمانند آذرگشسپ
بفرمود تا نوذر نامدار
شود تازیان سوی سام سوار
ببیند یکی روی دستان سام
که بد پرورانیده اندر کنام
کند آفرین کیانی بروی
بدآن شادمانی که بنمود روی
بفرمایدش تا سوی شهریار
شود تا سخنها کند آشکار
وزآن پس سوی زابلستان شوند
بر آئین خسرو پرستان شوند
چو نوذر بر سام نیرم رسید
یکی نوجوان پهلوانرا بدید