Shahnameh: Zal and the Simorgh

که بر سنگ و بر خاک شیر و پلنگ

چه ماهی به آب اندرون یا نهنگ

همه بچّه را پروراننده‌اند

ستایش بیزدان رساننده‌اند

تو پیمان نیکی دهش بشکنی

چنان بیگنه بچّه را بیفگنی

ز موی سپیدش دل آری بتنگ

تن روشن و پاک از این نیست ننگ

نگر تا نگوئی که او زنده نیست

بیآرای بر جستنش بر با بایست

که یزدان کسیرا که دارد نگاه

ز گرما و سرما نگردد تباه

بیزدان کنون سوی پوزش گرای

که اویست بر نیک و بد رهنمای

برآن بد که روز دگر پهلوان

سوی کوه البرز پوید نوان

چو شب تیره شد رای خواب آمدش

کز اندیشهٔ دل شتاب آمدش

دگر باره خواب دید کز کوه هند

درفشی برافراختندی برند

غلامی پدید آمدی خوب روی

سپاهی گران از پس پشت اوی

بدست چیش بر یکی موبدی

سوی راستش نامور بخردی

یکی پیش سام آمدی زآن دو مرد

زبان برگشادی بگفتار سرد

که ای مرد بی باک ناپاک رای

ز دیده بشستی تو شرم خدای

ترا دایه گر مرغ شاید همی

پس این پهلوانی چه باید همی

گر آهوست بر مرد موی سپید

ترا ریش و سر گشت چون برگ بید

همان و همین ایزدت هدیه داد

همی گم کنی تو به بیداد داد

پس از آفریننده بی رار شو

که در تنت هر روز رنگست نو

پسر گر بنزدیک تو بود خوار

کنون هست پروردهٔ کردگار

کزو مهربانتر بدو دایه نیست

ترا خود بمهر اندن رو پایه نیست

بخواب اندرون بر خروشید سام

چو شیر ژیان کاندر آید بدام

بترسید از آن خواب کز روزگار

نباید که بیند بد آموزگار

چو بیدار شد بخردانرا بخواند

سران سپه را همه بر نشاند

بیآمد دمان سوی آن کوهسار

که افگنده را خود کند خواستار

سر اندر ثریّا یکی کوه دید

تو گفت ستاره بخواهد کشید