Shahnameh: Zal and the Simorgh

نشیبی ازو برکشیده بلند

که نآید ز گیوان برو بر کرند

فروبرده از شیز و صندل عمود

یک اندر دگر بافته جوب عود

بدآن سنگ خارا نگه کرد سام

بدآن هیبت مرغ و هول کنام

یکی کاخ بد تارک اندر سماک

نه از دست رنج و نه از سنگ و خاک

ستاده جوانی بکردار سام

بدیدش که میگشت گرد کنام

بدآن آفریننده کرد آفرین

بمالید رخسارگان بر زمین

کزینسان برآن کوه مرغ آفرید

زخارا سر اندر ثریّا کشید

بدانست کو دادگر داورست

توانا و از برتران برترست

ره بر شدن جست و کی بود راه

دد و دامرا بر چنان جایگاه

ستایش کنان گرد آن کوه بر

برآمد ز جای ندید او گذر

همی گفت که ای برتر از جایگاه

ز روشن کمان و ز خورشید و ماه

بپوزش بر تو سر افگنده‌ام

ز ترس تو جانرا برافگنده‌ام

گر این کودک از پاک پشت منست

نه از تخم بد گوهر آهرمنست

برین بر شدن بنده را دست گیر

مرین پر گنه را تو کن دلپذیر

چو با داور این رازها گفته شد

نیایش همانگه پذیرفته شد

نگه کرد سیمرغ از افراز کوه

بدانست چون سام دید و گروه

که آن آمدنش از پی بچّه بود

نه از مهر سیمرغ او رنجه بود

چنین گفت سیمرغ با پور سام

که ای دیده رنج نشیم و کنام

ترا پرورنده یکی دایه ام

همت مام و هم نیک سرمایه ام

نهادم ترا نام دستان زند

که با تو پدر کرد دستان و بند

بدین نام چون بازگردی بجای

بگو تات خواند یل رهنمای

پدر سام یل پهلوان جهان

سرافرازتر کس میان مهان

بدین کوه فرزند جوی آمدست

ترا نزد او آبروی آمنست

روا باید اکنون که بردارمت

بی آزار نزدیک او آرمت

جوان چون ز سیمرغ بشنید این

پر از آب چشم و دل اندوهگین