Shahnameh: Rostam and Sohrab

وز آنپس هجیر سپهبدش گفت

که از تو سخنرا چه باید نهفت

گر از نام چینی بمانم همی

از آنست کورا ندانم همی

بدو گفت سهراب کین نیست داد

زرستم نکردی سخن هیچ یاد

کسی کو بود پهلوان جهان

میان سپه در نماند نهان

تو گفتی که در لشکر او مهترست

نگهبان هر مرز وهر کشورست

برزمی که کاؤس لشکر کشد

به پیل دمان تخت وافسر کشد

جهان پهلوان بایدش پیش رو

چو برخیزد از دشت آوای غو

چنین داد پاخ مرو را هجیر

که شاید بدآن کآن گو شیر گیر

کنون رفته باشد بزابلستان

که هنگام بزم است در گلستان

بدو گفت سهراب کین خود مگوی

که دارد تهمتن سوی جنگ روی

زهر سو زبهر جهاندار شاه

بیآیند نزدش مهان با کلاه

برامش نشیند جهان پهلوان

برو بر بخندند پیر وجوان

مرا با تو امروز پیمان یکیست

بگویم که گفتار من اندکیست

اگر پهلوانرا نمائی بمن

سرافراز باشی بهر انجمن

ترا بی نیازی کنم در جهان

کشاده کنم گنجهای مهان

ورایدون که این راز داری زمن

کشاده بمن بر بپوشی سخن

سرترا نخواهد همی تن بجای

میانجی کن اکنون مر آن هر دو رای

نه بینی که موبد بخسرو چه گفت

بدآنگه که بکشاد راز از نهفت

سخن گفت ناگفته چون گوهرست

همی نابسوده به بند اندرست

چو از بند وپیوند یابد رها

درخشنده مهری بود بی بها

چنان داد پاسخ هجیرش که شاه

چو سیر آید ز تخت ومهر وکلاه

نبرد کسی جوید اندر جهان

که او ژنده پیل اندر آرد نهان

ززخم سر گرز سندان شکن

برآرد دمار از دو صد انجمن

کسیرا که رستم بود هم نبرد

سرش زآسمان اندر آرد بگرد

هم آورد او بر زمین پیل نیست

چو گرد پی رخش او نیل نیست