وز آنپس بپرسید کز مهتران
کشیده سراپردهٔ بیکران
سواران بسیار وپیلان بپای
برآید همی نالهٔ کرّه نای
یکی گرگ پیکر درفش از برش
به ابر اندر آورده زرّین سرش
میان سراپرده تختی زده
ستاده غلامان بپیش رده
چنین گفت که آن پور گودرز گیو
که خوانند گردان ورا گیو نیو
زگودرزیان مهتر وبهترست
به ایران سپه بر دو بهره سرست
سرافراز داماد رستم بود
بایران زمین همچو او کم بود
بدو گفت از آن سو که تابنده شید
برآید یکی پرده بینم سفید
زدیبای رومی وپیشش سوار
رده برکشیده فزون از هزار
پیاده سپردار وژوپین وران
شده انجمن لشکری بی کران
نشسته سپهدار بر تخت عاج
نهاده بر آن عاج کرسی ساج
زپرده فروهشته دیبا جلیل
غلام ایستاده برش خیل خیل
بدو گفت کورا فریبرز خوان
که فرزند شاهست وتاج گوان
بدو گفت سهراب کین درخورست
که فرزند شاهست وبا افسرست
بپرسید از آن زرد پرده سرای
یکی ماه پیکر درفشی بپای
بگرد اندرش زرد وسرخ وبنفش
زهر گونهٔ برکشیده درفش
درفشی پس پشت پیکر گراز
سرش ماه سیمین وبالا دراز
چنین گفت کورا گرازست نام
که در جنگ شیران نتابد لگام
هشیوار واز تخمهٔ گیوگان
که بر درد وسختی نباشد ژکان
نشان پدر جست وبا او نگفت
همی داشت آن راستی در نهفت
جهانرا چه سازی که خود ساختست
جهاندار همه کار پرداختست
زمانه نبشته دگر گونه داشت
چنان کو گذارد بباید گذاشت
چو دل بر نهی بر سرای سپنج
همه زهر زو بینی ودرد ورنج
دگر باره پرسید آن سرفراز
از آنکش بدیدار او بد نیاز
از آن پردهٔ سبز واسپ بلند
وز آن مرد وآن تاب داده کمند