Shahnameh: Rostam and Sohrab

یکی شیر پیکر درفش بزر

درفشان یکی درمیانش گهر

پس پشتش اندر سپاهی گران

همه نیزه داران وجوشن وران

که باشد مرا نام او بازگوی

بکژّی میآور تباهی بروی

چنین گفت که آن فرّ آزادگان

سپهدار گودرز کشوادگان

سپه کش بود گاه کینه دلیر

دو چه پور دارد چو پیل وچو شیر

که با او نکوشد دلاور نهنگ

نه از دشت ببر ونه از که پلنگ

بپرسید که آن سبز پرده سرای

یکی لشکری گشن پیشش بپای

یکی تخت پرمایه اندر میام

زده پیش او اختر کاویان

بروبر نشسته یکی پهلوان

ابا فرّ وبا سفت ویال گوان

از آن کس که بر پای پیشش برست

نشته بیک سر ازو برتر است

یکی باره پیشش ببالای اوی

کمندی فروهشته بر پای اوی

بدو هر زمان بر خروشد همی

تو گوئی که دریا بجوشد همی

بسی پیل برگستواندار پیش

همی جوشد آن مرد برجای خویش

به ایران نه مردی ببالای اوی

نه بینم همی اسپ همتای اوی

درفشش ببین اژدها پیکرست

بر آن نیزه بر شیر زرّین سرست

هجیر آنگهی گفت با خویشتن

که گر من نشان گو پیلتن

بگویم بدین نیکدل شیر مرد

زرستم برآرد بناگاه گرد

از آن به نباشد که پنهان کنم

زگردن کشان نام او بغگنم

بدو گفت کز چین یکی نیکخواه

بنوئی بیآمد بنزدیک شاه

بپرسید نامش زفرّخ هجیر

بدو گفت که نامش ندارم بویر

بدین دژ بدم من بدآن روزگار

کجا او بیآمد بر شهریار

غمی گشت سهرابرا دل بر آن

که جائی نیآمد زرستم نشان

نشان داده بود از پدر مادرش

همه دید ودیده نبد باورش

همی نام جست از دهان هجیر

مگر کآن سخنها شود دلپذیر

نبشته بر بر دگر گونه بود

زفرمان نکاهد نه هرگز فزود