بفرمود تا رفت پیشش هجیر
بدو گفت با من تو کژّی مگیر
بهر کار در پیش کن راستی
چو خواهی که نگزایدت کاستی
سخن هرچه پرسم همه راست گوی
بکژّی مکن رای وچاره مجوی
چو خواهی که یابی رهائی زمن
سرافراز باشی بهر انجمن
از ایران هر آنچت بپرسم بگوی
متاب از ره راستی هیچ روی
سپارم بتو گنج آراسته
بیابی بسی خلعت وخواسته
ورایدون که کژّی بود رای تو
چنین بند وزندان بود جای تو
چنین داد پاسخ هجیرش که شاه
زمن هرچه پرسد از ایران سپاه
بگویم همه هرچه دانم بدوی
بکژّی چرا بایدم گفت وگوی
نه بینی جز از راستی پیشه ام
بکژّی نیآید خود اندیشه ام
بگیتی به از راستی پیشه نیست
زکژّی بتر هیچ اندیشه نیست
بدو گفت که از تو بپرسم همه
زگردنکشان وزشاه ورمه
همه نامداران آن مرزرا
چو گیو وچو طوس وچو گودرزرا
زبهرام واز رستم نامدار
زهر کت بپرسم بمن بر شمار
سراپرده از دیبهٔ رنگ رنگ
بدو اندرون خیمهای پلنگ
به پیش اندرون بسته صد ژنده پیل
بر آن تخت پیروزه برسان نیل
یکی بزر خورشید پیکر درفش
سرش ماه زرّین غلافش بنفش
بقلب سپاه اندرون جای کیست
زگردان ایران ورا نام چیست
بدو گفت که آن شاه ایران بود
که بردگهش پیل وشیران بود
وز آنپس بدو گفت بر میمنه
سواران بسیار وپیل وبنه
سراپردهٔ بر کشیده سیاه
رده گردش اندر ستاده سپاه
بگرد اندرش خیمه زاندازه پیش
پس پشت پیلان وبالا زپیش
زده پیش او پیل پیکر درفش
بنزدش سواران زرّینه کفش
چنین گفت که آن طوس نوذر بود
درفشش کجا پیل پیکر بود
بپرسید که آن سرخ پرده سرای
سواران بسی گردش اندر بپای