اگر یاد باشد جهان آفرین
چو نعل سمندم بساید زمین
زفتراک زین برکشایم کمند
بخواهم زایرانیان کین ژند
بیآمد نشست از برگاه خویش
گرانمایگانرا همه خواند پیش
که گرگم شد از رزم من ژنده رزم
نیآمد همی سیر جانم زبزم
چو برگشت رستم بر شهریار
از ایران سپه گیو بد پاس دار
بره بر گو پیلتن را بدید
بزد دست وتیغ از نیام برکشید
یکی بر خروشید چون پیل مست
سپر بر سر آورد وبکشاد دست
بدانست رستم کز ایران سپاه
بشب گیو آید طلایه براه
بخندید وآنگه فغان برکشید
طلایه چو آواز رستم شنید
پیاده بیآمد بنزدیک اوی
چنین گفت کای مهتر نیکجوی
پیاده کجا بودهٔ تیره شب
تهمتن بگفتار بکشاد لب
بگفتش بگیو آن کجا کرده بود
چنان شیر مردی بیآزرده بود
برو آفرین کرد گیو گزین
که بی تو مباد اسپ وگوپال وزین
وزآنجایگه رفت نزدیک شاه
زترکان سخن گفت واز بزمگاه
زسهراب واز برز بالای اوی
وز آن بازوی رزم آرای اوی
که هرگز زترکان چنان کس نخاست
بکردار سروست بالاش راست
به ایران وتوران نماند بکس
تو گوئی که سام سوارست وبس
وز آن مشت بر گردن ژنده رزم
کزین پس نیآبد برزم وببزم
بگفتند وپس رود ومی خواستند
همه شب همی مجلس آراستند
پرسیدن سهراب از نام سرداران ایران از هجیر
پرسیدن سهراب نام سرداران ایران از هجیر
چو خورشید برداشت زرّین سپرد
زبانه برآورد از چرخ سر
بپوشید سهراب خفتان جنگ
نشست از بر جرمهٔ مشک رنگ
برندی برافگند اندر برش
یکی مغفر خسروی بر سرش
کمندی بغتراک بر شست خم
خم اندر خم وروی کرده دژم
بیآمد یکی تند بالا گزید
بجائی که ایران سپهرا بدید