چو سهراب را دید بر تخت بزم
نشسته بیک دست او ژنده رزم
بدیگر چو هومان سوار دلیر
دگر بارمان نام بردار شیر
تو گفتی همه تخت سهراب بود
بسان یکی سرو شاداب بود
دو بازو بکردار ران هیون
برش چون بر شیر وچهره چو خون
زترکان بگرد اندرش صد دلیر
جوان وسرافراز چون نرّه شیر
پرستار پنجاه با دست بند
به پیش افروز بخت بلند
همی خواند هرکس برو آفرین
بر آن برز بالا وتیغ ونگین
همی بود رستم بدآنجا زدور
نشسته نگه کرد مردان سور
بشایسته کاری برون رفت ژند
گوی دید برسان سرو بلند
بر آن لشکر اندر چنو کس نبود
بر رستم آمد بپرسید زود
چه مردی بدو گفت با من بگوی
سوی روشنی آی وبنمای روی
تهمتن یکی مشت بر گردنش
بزد سخت وبر شد روان از تنش
بدآنجایگه کشته شد ژنده رزم
برآمد زرزم وسر آمدش بزم
زمانی همی بود سهراب دیر
نیآمد بنزدیک او ژنده شیر
نگه کرد سهراب تا ژنده رزم
کجا شد که جایش تهی شد زبزم
برفتند ودیدن اورا نگون
تباه وشده جانش از تن برون
خروشان پر از درد باز آمدند
زدردش دل اندر گذار آمدند
بسهراب گفتند شد ژنده رزم
سرآمد برو کار پیکار وبزم
چو بشنید سهراب برجست زود
بیآمد بر ژنده برسان دود
ابا چاکر وشمع وخنیاگران
بیآمد ورا دید مرده چنان
شکفت آمدش سخت وخیره بماند
دلیران وگردنکشان بخواند
بدیشان چنین گفت سهراب شیر
که ای بخردان ویلان دلیر
یک امشب شمارا نباید غنود
همه شب سر نیزه باید بسود
که گرگ آمد اندر میان رمه
سگ ومرد را آزمودش همه
ربود از دلیران یکی گوسفند
بزاری وخواریش خونین فگند