انگشت لشکر بهامون نمود
سپاهی که آنرا کرانه نبود
چو هومان زدور آن سپهرا بدید
دلش گشت پر بیم ودم در کشید
بهامون چنین گفت سهراب گرد
که اندیشه از دل بباید سترد
نه بینی تو زین لشکر بیکران
یکی مردی جنگی بگرز گران
که پیش من آید به آوردگاه
کند با من از گرد گیتی سیاه
سلچست بسیار ومردم بسی
سرفراز وجنگی نبینم کسی
کنون من ببخت شه افراسیاب
کنم دشت کین همچو دریای آب
بتنگی نداد ایچ سهراب دل
فرود آمد از باره شاداب دل
یکی جام می خواست از می گسار
نکرد ایچ رنجه دل از کارزار
وزآن سو سراپردهٔ شهریار
کشیدند بر دشت پیش حصار
زبس خیمه ومرد وپرده سرای
نماند ایچ بر دشت وبر کوه جای
کشتن رستم ژنده رزم را
چو خورشید گشت از جهان ناپدید
شب تیره بر کوه دامن کشید
تهمتن بیآمد بنزدیک شاه
میان بسته جنگ ودل کینه خواه
که دستور باشد مرا تاجور
کز ایدر شوم بی کلاه وکمر
به بینم که این نو جهاندار کیست
بزرگان کدامند وسالار کیست
بدو گفت کاؤس کین کار تست
که بیدار دل باشی وتن درست
همیشه نگهدار یزدانت باد
بکام دل ورای پیمانت باد
تهمتن یکی جامهٔ ترکوار
بپوشید وآمد نهان تا حصار
بیآمد چو نزدیکئ دژ رسید
خروشیدن ونوش ترکان شنید
یکایک سرانرا نگه کرد ودید
زشادی رخانش چو گل بشگفید
بدانگه که سهراب آهنگ جنگ
بمود وکه رفتن آمدش تنگ
بخواند مادرش نامور ژنده رزم
که او دیده بد پهلوانرا ببزم
بد او پور شاه سمنگان زمین
همان خال سهراب با آفرین
بدو گفت کای گرد روشن روان
فرستمت همراه این نوجوان
که چون نامور سوی ایران رسد
بنزدیک شاه دلیران رسد
چو تنگ اندر آید سپه روز کین
پدر را نمائی بپور گزین