چو طوس وچو گودرز کشواد وگیو
چو گرگین وبهرام وفرهاد نیو
سپهدار نامه بر ایشان بخواند
کم وبیش آن پهلوان را براند
چنین گفت با پهلوانان براز
که این کار گردد بما بر دراز
بدینسان که گژدهم گوید همی
از اندیشه دلرا بشوید همی
چه سازیم ودرمان این کار چیست
از ایران هم آورد این مرد کیست
بر آن بر نهادند یکسر که گیو
بزابل شود پیش سالار نیو
برستم رساند از آن آگهی
که با بیم شد تخت شاهنشهی
گو پیل تن را بدین رزمگاه
بخواند که اویست پشت سپاه
نشست آنگهی رای زین با دبیر
که کاری گزاینده بد ناگزیر
لشکر کشیدن کاوس با رستم
لشکر کشیدن کاؤس با رستم
چو خورشید آن چادر قیرگون
ببرّید واز پرده آمد برون
بفرمود کاؤس تا گیو وطوس
ببستند بر کوههٔ پیل کوس
در گنج بکشاد وروزی بداد
سپه بر نشاند وبنه بر نهاد
سپهدار وجوشنوران صد هزار
بلشکرگه آمد نبرده سوار
یکی لشکر آمد زپهلو بدشت
که از گرد اسپان هوا تیره گشت
سراپرده وخیمه زد بر دو میل
بپوشید گیتی بنعل وبپیل
هوا نیلگون شد زمین آبنوس
بجنبید هامون زآوای کوس
همی رفت منزل بمنزل سپاه
جهان چون شب وروز گشته سیاه
درفشیدن خشت وژوپین زگرد
چو آتش پس پردهٔ لاجورد
زبس گوننه گونه سنان ودرفش
سپرهای زرّین وزرّینه کفش
تو گفتی که ابری برنگ آبنوس
برآمد ببارید ازو سندروس
جهانرا شب از روز پیدا نبود
تو گفتی سپر وثریّا نبود
از اینسان بشد تا در دژ رسید
شده خاک وسنگ از جهان ناپدید
خروشی بلند آمد از دیدگاه
بسهراب بنمود که آمد سپاه
چو سهراب از آن دیده آوا شنید
بباره برآمد سپهرا بدید