نداریم ما تاب بدین جنگجوی
بدین گرز وچنگال وآهنگ اوی
سر بخت گردان فرو خفته گیر
بزرگیش بر آسمان رفته گیر
بنه اینک امشب همه بر نهیم
همه روی را سوی لشکر نهیم
اگر خود شکیبیم یکچند نیز
بکوشیم ودیگر نگوئیم چیز
که این باره را نیست پایاب اوی
درنگی شود شیر از اشتاب اوی
چو نامه بمهر اندر آمد بشب
فرستاده بر جست وبکشاد لب
بگفتش چنان رو که فردا پگاه
نه بیند ترا هیچکس زآن سپاه
فرستاده نامه سوی دست راست
ببست وپس آنگاه بر پای خاست
گرفتن سهراب دژ سفید را
چو خورشید بر زد سر از برز گوه
میانها ببستند توران گروه
سپهدار سهراب نیزه بدست
یکی بارهٔ تیز تک بر نشست
بدآن بد که گردان دژ را همه
بگیرد ببندد بسان رمه
چو آهنگ دژ کرد کسرا ندید
خروشی چو شیر ژیان بر کشید
بیآمد در دژ کشادند باز
ندیدند در دژ یکی رزم ساز
بشب رفته بودند با گژدهم
سواران دژدار وگردان بهم
که زیر دژ اندر یکی راه بود
که دشمن از آن ره نه آگاه بود
چو سهراب ولشکر بدژ بر رسید
بباره درون گژدهم را ندید
هر آنکس که بود اندر آن جایگاه
گنه کار بودند اگر بیگناه
بفرمان همه پیش او آمدند
بجان هر کسی چاره جوی آمدند
همی جست گردآفرید وندید
دلش مهر وپیوند او برگزید
بدل گفت از آنپس دریغا دریغ
که شد ماه تابنده در زیر میغ
چو نامه بنزدیک خسرو رسید
غمی شد دلش کآن سخنها شنید
گرانمایگانرا زلشکر بخواند
وز آن داستان چند گونه براند
نشستند با شاه ایران بهم
بزرگان لشکر همه بیش وکم