همان لحظه کاین خاطرش رویداد
غم از خاطرش رخت یکسو نهاد
که ای نفس بی رای و تدبیر و هش
بکش بار تیمار و خود را مکش
اگر بنده‌ای بار بر سر برد
و گر سر باوج فلک بر برد
در آندم که حالش دگرگون شود
بمرگ از سرش هر دو بیرون شود
غم و شادمانی نماند ولیک
جزای عمل ماند و نام نیک
کرم پای دارد، نه دیهیم و تخت
بده کز تو این ماند ای نیکبخت
مکن تکیه بر ملک و جاه و حشم
که پیش از تو بودست و بعد از تو هم
خداوند دولت غم دین خورد
که دنیا بهر حال می بگذرد[۷]
نخواهی که ملکت برآید بهم
غم ملک و دین هر دو باید بهم
زرافشان، چو دنیا بخواهی گذاشت
که سعدی دُر افشاند اگر[۸] زر نداشت
حکایت کنند از جفا گستری
حکایت
حکایت کنند از جفا گستری
که فرماندهی داشت بر کشوری
در ایام او روز مردم چو شام
شب از بیم او خواب مردم حرام
همه روز نیکان ازو در بلا
بشب دست پاکان ازو بر دعا
گروهی بر شیخ آن روزگار
ز دست ستمگر گرستند زار
که ای پیر دانای فرخنده رای
بگوی این جوان را بترس از خدای
بگفتا دریغ آیدم نام دوست
که هر کس نه در خورد پیغام اوست
کسیرا که بینی ز حق بر کران
منه با وی ای خواجه حق در میان
دریغست با سفله گفت از[۱] علوم
که ضایع شود تخم در شوره بوم
چو در وی نگیرد عدو داندت
برنجد بجان و برنجاندت
تو را عادت ای پادشه حق رویست
دل مرد حق گوی ازینجا قویست[۲]