بگفتا همی گریم از روزگار
که طفلان بیچاره دارم چهار
همی خندم از لطف یزدان پاک
که مظلوم رفتم نه ظالم بخاک
پسر[۲] گفتش ای نامور[۳] شهریار
یکی دست ازین مرد صوفی بدار[۴]
که خلقی برو روی[۵] دارند و پشت
نه رایست[۶] خلقی[۷] بیکبار کشت
بزرگی و عفو و کرم پیشه کن
ز خردان اطفالش اندیشه کن[۸]
شنیدم که نشنید و خونش بریخت
ز فرمان داور که داند گریخت؟
بزرگی در آن فکرت آنشب بخفت
بخواب اندرش دید و پرسید و[۹] گفت
دمی بیش بر من سیاست نراند
عقوبت بر او تا قیامت بماند
نخفتست مظلوم از آهش بترس
ز دود دل صبحگاهش بترس
نترسی که پاک اندرونی شبی
برآرد ز سوز جگر یا ربی؟
نه ابلیس بد کرد و نیکی ندید؟
بر پاک ناید ز تخم پلید
***
مَدر پردهٔ کس بهنگام جنگ
که باشد ترا نیز در پرده ننگ[۱۰]
مزن بانگ بر شیرمردان درشت
چو با کودکان بر نیائی بمشت
یکی پند میداد[۱۱] فرزند را
نگه دار پند خردمند را
مکن جور بر خردکان ای پسر
که یکروزت افتد بزرگی بسر
نمیترسی ای گرگک کم[۱۲] خرد
که روزی پلنگیت بر هم درد؟
بخردی درم زور سرپنجه بود
دل زیردستان ز من رنجه بود
بخوردم یکی مشت زورآوران
نکردم دگر زور بر[۱۳] لاغران
***
الا تا بغفلت نخفتی که نوم
الا تا بغفلت نخفتی[۱] که نَوم
حرامست بر چشم سالار قوم
غم زیردستان بخور زینهار
بترس از زبردستی روزگار
نصیحت که خالی بود از غرض
چو داروی تلخست دفع مرض
یکی را حکایت کنند از ملوک
حکایت
یکی را حکایت کنند از ملوک
که بیماری رشته کردش چو دوک
چنانش در انداخت ضعف جسد
که میبرد بر زیردستان حسد
که شاه ارچه بر عرصه نام آورست
چو ضعف آمد از بیدقی[۱] کمترست
ندیمی زمین ملک بوسه داد
که ملک خداوند جاوید باد
درین شهر مردی مبارکدمست
که در پارسائی چنوئی کمست