یکی عاطفت سیرت خویش کرد
درم داد و تیمار درویش خورد[۲]
بنا کرد و نان داد و لشکر نواخت
شب از بهر درویش شبخانه ساخت
خزاین تهی کرد و پر کرد جَیش
چنان کز خلایق بهنگام عیش
برآمد همی بانگ شادی چو رعد
چو شیراز در عهد بوبکر سعد
خدیو خردمند فرخ نهاد
که شاخ امیدش برومند باد
حکایت شنو کان گوِ[۳] نامجوی
پسندیده پی بود و فرخنده خوی
ملازم بدلداری خاص و عام
ثناگوی حق بامدادان و شام
در آن ملک قارون برفتی دلیر
که شه دادگر بود و درویش سیر
نیامد در ایّام او بر دلی
نگویم که خاری که برگ گلی
سرآمد بتایید ملک از سران
نهادند سر بر خطش سروران
دگر خواست کافزون کند تخت و تاج
بیفزود بر مرد دهقان خراج
طمع کرد در مال بازارگان
بلا ریخت بر جان بیچارگان[۴]
بامید بیشی نداد و نخورد
خردمند داند که ناخوب کرد
که تا جمع کرد آن زر از گُر بزی
پراگنده شد لشکر از عاجزی
شنیدند بازارگانان خبر
که ظلمست در بوم آن بی‌هنر
بریدند از آنجا خرید و فروخت
زراعت نیامد رعیت بسوخت
چو اقبالش از دوستی سربتافت
بناکام دشمن برو دست یافت
ستیز فلک بیخ و بارش بکند
سم اسب دشمن دیارش بکند
وفا در که جوید چو پیمان گسیخت؟
خراج از که خواهد چو دهقان گریخت؟
چه نیکی طمع دارد آن بی‌صفا[۵]
که باشد دعای بدش در قفا؟
چو بختش نگون بود در کاف کُن
نکرد آنچه نیکانش گفتند کن
چه گفتند نیکان بدان نیکمرد؟
تو برخور که بیدادگر برنخورد
گمانش خطا بود و تدبیر سست
که در عدل بود آنچه در ظلم جست
یکی بر سر شاخ[۶] بن میبرید
خداوند بستان نگه کرد و دید
بگفتا گر این مرد بد میکند
نه با من که با نفس خود میکند