konstant
/kɔnˈstant/ adjectif B2En français : constant, stable
- constant, régulier, stable (qui se déroule régulièrement, sans interruption, sans hauts ni bas)
- constant
Comparatif konstanter · Superlatif am konstantesten
Terminaisons
Après der, die, das (dieser, jeder)
| masculin | féminin | neutre | Pluriel | |
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | konstante | konstante | konstante | konstanten |
| Accusatif | konstanten | konstante | konstante | konstanten |
| Datif | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
| Génitif | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
Sans article
| masculin | féminin | neutre | Pluriel | |
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | konstanter | konstante | konstantes | konstante |
| Accusatif | konstanten | konstante | konstantes | konstante |
| Datif | konstantem | konstanter | konstantem | konstanten |
| Génitif | konstanten | konstanter | konstanten | konstanter |
Après ein, kein, mein
| masculin | féminin | neutre | Pluriel | |
|---|---|---|---|---|
| Nominatif | konstanter | konstante | konstantes | konstanten |
| Accusatif | konstanten | konstante | konstantes | konstanten |
| Datif | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
| Génitif | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
Apprenez konstant dans de vrais textes
Avec un compte gratuit, survolez n’importe quel mot de la bibliothèque pour voir son sens, écoutez-le lu à voix haute, enregistrez des mots pour des révisions calées sur votre mémoire, et voyez quelle part de chaque livre vous connaissez déjà.