konstant
/kɔnˈstant/ adjetivo B2En español: constante, estable
- constante, consistente, estable (que procede regularmente, sin interrupción ni altibajos)
- constante
Comparativo konstanter · Superlativo am konstantesten
Terminaciones
Después de der, die, das (dieser, jeder)
| masculino | femenino | neutro | Plural | |
|---|---|---|---|---|
| Nominativo | konstante | konstante | konstante | konstanten |
| Acusativo | konstanten | konstante | konstante | konstanten |
| Dativo | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
| Genitivo | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
Sin artículo
| masculino | femenino | neutro | Plural | |
|---|---|---|---|---|
| Nominativo | konstanter | konstante | konstantes | konstante |
| Acusativo | konstanten | konstante | konstantes | konstante |
| Dativo | konstantem | konstanter | konstantem | konstanten |
| Genitivo | konstanten | konstanter | konstanten | konstanter |
Después de ein, kein, mein
| masculino | femenino | neutro | Plural | |
|---|---|---|---|---|
| Nominativo | konstanter | konstante | konstantes | konstanten |
| Acusativo | konstanten | konstante | konstantes | konstanten |
| Dativo | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
| Genitivo | konstanten | konstanten | konstanten | konstanten |
Aprende konstant en textos reales
Con una cuenta gratuita, pasa el cursor sobre cualquier palabra de la biblioteca para ver su significado, escúchala en voz alta, guarda palabras para repasarlas al ritmo de tu memoria y descubre cuánto de cada libro ya conoces.