her

Altın kulelerden yine kuşlar, Tekrârını ömrün eder i'lân, Kuşlar mıdır onlar ki her akşam, Âlemlerimizden sefer eyler?

— Sonra nasıl olmuş bilmiyorum, bir kolayını bulmuş, başkâtip İzzet'e her sene turfanda üzüm falan filan göndermeye başlamış.

Gecenin mevti ufku bağlamadan Susmadan her teneffüs-i zinde, Ey sen Ki sönmemiş zer-i zülfünde son ziyâ-yı nehâr, Bu genç elinle bu yorgun cebîn-i lâlimi sar, Ve sonra git.