sen

## Zulmet Ey sen Ki şimdi şüpheli bir şekl-i pür-hayâl oldun Bu semâ-yı mesânın altında!

Gecenin mevti ufku bağlamadan Susmadan her teneffüs-i zinde, Ey sen Ki sönmemiş zer-i zülfünde son ziyâ-yı nehâr, Bu genç elinle bu yorgun cebîn-i lâlimi sar, Ve sonra git.

Diken ve taşları üstünde bir çetin râhın Dağıldı nesc-i harîr-i ümîd-i mahrûmum Ve mutlaka gelecek, gölgelerle şimdi ölüm… Lâkin sen Ki gözlerinde güler nûru bir gümüş mâhın Eğilme, git Ve eyle gölgede pây-ı şebâbını tesbît...