dil

## İller Yaylasına Göçtüğü Zaman Bülbül gülden ben yarimden ayrıldım Dilim söyler ama gözlerim ağlar Bülbül gülden ben yarimden ayrıldım Karacaoğlan eydür bende çağlarım Viran olmuş mor sümbüllü bağlarım Vadem yetti için, için ağlarım Bülbül gülden ben yarimden ayrıldım

## Çıkıp Yücesine Seyran Eyledim Gördüm ak kuğulu göller perişan Bir firkat geldi de durdum ağladım Öpüp kokladığım güller perişan Hayal hayal oldu karşımda dağlar Eşinden ayrılan ah çeker ağlar Dökülmüş yapraklar bozulmuş bağlar Bülbülün konduğu dallar perişan Yıkılmış dilberin mamur illeri Susmuş bülbüllerin her dem dilleri Dağılmış sümbülü solmuş gülleri Yüzüne dökülmüş teller perişan Karac'oğlan der ki top avlamadım Arap ata binip boyalatamadım Küstürdüm dilberi hoylatamadım Dilberi küstüren diller perişan ## Ölüm Ardıma Düşüp Ölüm ardıma da düşüp yorulma Var git ölüm bir zamanda gene gel Akıbet alırsın koymazsın beni Var git ölüm bir zamanda gene gel Şöyle bir vakitler yiyip içerken Yiyip içip yaylalarda gezerken Gene mi geldin ben senden kaçarken Var git ölüm bir zamanda gene gel Çıkıp bozkurtlarla ulaşamadan Yalan dünya sana çıkışamadan Eşimle dostumla buluşamadan Var git ölüm bir zamanda gene gel Karacoğlan der ki derdim pek beter Bahçede bülbüller şakıyıp öter Anayı atayı dün aldın yeter Var git ölüm bir zaman da gene gel

Bir hâtıra yoktur o güzel günlere şâhid, Bir hâtıra yoktur ki bugün mevc-i şehâbı Arz eylemesin rûhuma her an mütebâid Bir neş´e ki yalnız sana, yalnız sana âid Birlikte olursak yine bir parça gülümser Ömrün, şu geçen ömrümün ikbâl-i harâbı; Tezkîr ile mâziyi, -gel ey hem-dem-i dil-ber!