sürüklemek

Faslın yeni lerzişleri her sâyede mahsûs, Gûyâ ki uyur kalb-i tabiatta bir “efsus!” Her şey o kadar gamlı, soluk, mübhem ü bî-fer, Gûyâ ki ölür hüzn-i sevâhilde perîler… Çıkmıştık o gün Dicle’ye, sessizce kürekler Nehrin zehebî sîne-i emyâhını yırtar, Ağlardı o altın suyun üstünde bir âhenk, Serperdi o bî-kes sese akşam sarı bir renk, Gûyâ ki o gün Dicle’nin üstündeki mâtem, Âfaaka sürükler sarı güller, kırizantem… Solmuştu onun hüzn ile simâ-yi berîni, Bir ince tül altında duran zülf-i zerîni; Akşamları enfâsına düşmüş uçuşurken Sarmıştı o sâkin yüzü bir gölge semâdan Dalmıştı o gözler ebediyetlere… Yorgun, Yorgundu o gözlerle bakan rûh-ı melûlün; Akşam gibi a’sab]ı geren reng-i garibi… Gûyâ ki kamer!..

İşte tam böyle anlarda, İzmir'in o tanıdık, sıcak ve insanı kucaklayan atmosferi zihnimde canlanarak kalbimi sızlatıyor ve beni melankoliye sürüklüyor.

Right at such moments, that familiar, warm, and embracing atmosphere of Izmir comes alive in my mind, making my heart ache and dragging me into melancholy.

Bir fincan çayı yudumlarken zihni başka diyarlara sürüklemek yerine, o anın tadını çıkarmak, bilinçli bir mevcudiyet halini beraberinde getirir.

While sipping a cup of tea, enjoying that moment instead of dragging the mind to other realms brings with it a state of conscious presence.