Canım kardeşim, Berlin'deki beşinci yılımı doldururken hayatımın yönü ve geleceğim hakkında oldukça derin bir değerlendirme yapma ihtiyacı hissediyorum.
Üniversiteden mezun olup buraya ilk geldiğimde içimde taşıdığım o sonsuz keşfetme arzusu, yerini giderek daha karmaşık ve soyut düşüncelere bırakıyor.
Mühendislik kariyerim açısından bu dinamik şehrin bana sunduğu vizyon ve profesyonel gelişim fırsatları gerçekten yadsınamaz bir boyutta.
Burada kurduğum düzen, iş hayatındaki o kusursuz işleyiş ve çok kültürlü yapının getirdiği entelektüel zenginlik beni her gün beslemeye devam ediyor.
Kendi alanımda geliştirilen en son teknolojileri yakından takip etmek ve küresel ölçekteki büyük projelerde yer almak bana muazzam bir mesleki tatmin sağlıyor.
Ancak madalyonun diğer yüzüne baktığımda, içimde her geçen gün daha da büyüyen ve bastırmakta zorlandığım derin bir aidiyet sorgulaması var.
Yabancı bir şehrin sokaklarında yürürken hissettiğim o tarifsiz yabancılaşma duygusu, bazen en kalabalık ortamlarda bile beni derin bir yalnızlığın içine çekebiliyor.
İşte tam böyle anlarda, İzmir'in o tanıdık, sıcak ve insanı kucaklayan atmosferi zihnimde canlanarak kalbimi sızlatıyor ve beni melankoliye sürüklüyor.
Kordon'da deniz kenarında yürürken yüzüme çarpan o iyot kokusunu, ailemizle geçirdiğimiz o neşeli hafta sonu kahvaltılarını kelimelerle ifade edemeyeceğim kadar çok özlüyorum.
Oradaki insan ilişkilerindeki doğallık ve samimiyet, burada kurduğum nispeten yüzeysel ve aşırı planlı sosyal etkileşimlerin çok ötesinde bir anlama ve değere sahip.
İki farklı dünya ve kültür arasında sıkışıp kalmak, zamanla hem zihinsel hem de duygusal anlamda oldukça yorucu bir deneyime dönüşmeye başladı.
Bir yanda kariyerimi uluslararası bir boyuta taşıyan, bana ekonomik bağımsızlığımı ve bireyselliğimi kazandıran bu son derece düzenli Avrupa şehri duruyor.
Diğer yanda ise köklerimin bulunduğu, beni ben yapan anılarla dolu, ruhumu dinlendiren ve bana huzur veren o güzel Ege şehri beni çağırıyor.
Acaba insanın doğup büyüdüğü topraklara dönme isteği sadece romantikleştirilmiş bir nostalji mi, yoksa göz ardı edilemeyecek kadar temel bir duygusal ihtiyaç mı?
İzmir'e kesin dönüş yapma fikri son zamanlarda zihnimde o kadar sık yankılanıyor ki, bu karmaşık konuyu seninle tüm şeffaflığıyla paylaşmak istedim.
Elbette Türkiye'ye döndüğümde buradaki ideal çalışma koşullarını ve yıllardır alıştığım bu sistemli yaşamı arayıp aramayacağımdan da dürüst olmak gerekirse tam olarak emin değilim.
Kariyerimde büyük emeklerle elde ettiğim kazanımları riske atmak ile duygusal bütünlüğümü yeniden sağlamak arasında mantıklı ve sağlıklı bir denge kurmaya çalışıyorum.
Hayatımızın bu kadar önemli dönüm noktalarında, insan bazen dışarıdan bakan ve kendisini gerçekten iyi tanıyan birinin objektif bakış açısına şiddetle ihtiyaç duyuyor.
Sen bu durumu kendi pencerenden nasıl değerlendiriyorsun, sence uzaktan bakıldığında benim için en doğru ve makul adım ne yönde olmalı?
Senin o soğukkanlı, mantıklı çıkarımlarına ve karmaşık meseleleri farklı açılardan ele alabilme yeteneğine şu sıralar her zamankinden daha fazla ihtiyacım var.
Umarım sen de eğitiminde ve günlük hayatında iyisindir, her şey planladığın gibi yolunda gidiyordur ve kişisel hedeflerine adım adım yaklaşıyorsundur.
En kısa sürede yüz yüze uzun uzun konuşabilmek dileğiyle, seni ne kadar çok sevdiğimi ve her koşulda yanında olduğumu lütfen asla unutma.