ben

Bana bî-va’d olan bu yollar hep Adımlarınçün açılmış pür-incilâ vü zeheb… Bırak leyâle bu cism-i garîb ü merdûdu, Dizim eğildi; soğuk bir deniz gibi zulmet Ağır ağır boğuyor bende ömr-i bî-sûdu.

Beni bir tûde eyleyen zulmet Sana hüsn-i hayâli nakşedecek: Oldu çeşmin nücûm ile mâlî, Onların işti’âl-i seyyâli Seni gûyâ karanlık üstünde Etti bir heykel-i ziyâ gibi hak.

Şimdi İzmir'e geldi mi, en açık havalarda bile, arkasında ayrı ayrı paltosunu, bastonunu, şemsiyesini taşıyan uşaklarıyla: "Ben paşayım, bana bakınız!" der gibi, kabara kabara dolaşır.