Ah ey pîş-i istifâdemden
Bî-tevakkuf uzaklaşan mevcat,
Ey mübaret dakikalar, sizi ben
Böyle kaybeylemekteyim, heyhât!
Bilirim bir nefeste, bir demde
Koca bir kâinat-i zinde doğar,
Canlanır bir hayât. Bir hilkat.
Öyle zi-rûh var ki âlemde
Bir buçuk sâatın içinde doğar,
Yaşar, itmâm-ı ömr eder... İbret!
Derd-i Nihân
Hazan, hazan... Yine sen, ey remîde fasl-ı hüzal!
Şu kırdığın mütehassis, nahif dallardan
Şu döktüğün müteverrim, zavallı yapraklar
–Zavallı acz-i hayât!–
Bilir misin nasıl izhâr-ı derd eder, ağlar?...
Bugün nasılsa gam-âlûd sislerinle cibâl,
Yarın da cism-i tabiat kefenlenip kardan
Ölür bütün şu menâzır, donar şu ırmaklar,
Donar; fakat heyhât,
İçin için yine hepsinde bir melâl ağlar!...
Akşam
Sâkin bir akşamın tütuk-i erguvânını
Yırtarken ihtiraz ile dest-i siyâh-ı şeb,
Duşunda bir günün yükü, bir zıll-ı pür tâb
Sevk eyliyor ufuklara pây-i girânmı.
Tâ nokta-yi gurûba yakın mâi bir sehâb
Ateşli gamzelerle süzer âşiyânları;
Gûya bütün kucaklamak ister cihânları
Yorgun kanatlarıyle uzaktan bir âsiyâb.
Nâlende bir kaval sesi etrafı inletir;
Nâlende bir sürûd ile bâd-i garîb-i şâm
Estikçe, gölde titreşir emvâc-ı pür-garâm...
Akşam, hayâtımın şu sükûnetli hâlidir:
Nâlende bir sürûd ile bir yâd-ı pür hazen
Ba'zan olur buhayre-yi kalbimde mevc-zen.
Yağmur
Küçük, muttarid, muhteriz darbeler
Kafeslerde, camlarda pür ihtizaz
Olur dembedem nevha-ger, nagme-saz
Kafeslerde, camlarda pür ihtizaz
Küçük, muttarid, muhteriz darbeler...
Sokaklarda seylabeler ağlaşır
Ufuk yaklaşır, yaklaşır, yaklaşır;
Bulutlar karardıkça zerrata bir
Ağır, muhtazır dalgalanmak gelir;
Bürür bir soğuk, gölge etrafı hep,
Numayan olur gündüzün nısf-ı şeb.