— Tövbe, tövbe! dedi. Hele yalan yere yemin etmeleri...
— Evet, bu en fena tabiatları...
— Bir gün yer yarılacak, vallahi hepsi batacak.
— Batacak!..
Tutulacak işleri, hükümetin himayesini, muhacirlik imtiyazlarını konuştular... Belki bir saatten ziyâde... Beğendikleri tütünden, birbiri arkasına onar cigara içmişlerdi. Kalkarlarken tütün kesesini kuşağına sokan İboş arandı, tarandı. Eğildi, üstünde oturdukları çimenleri elleriyle yokladı. Doğruldu. Kaşlarını çattı. Yumruklarını böğrüne dayadı. Çok kirpikli gözlerini süzdü. Mıstık'a baktı:
— ......
— Ver, diyorum.
— Ne istiyorsun?
— Bilmiyor musun?
— Yoook!..
— Çakmağı ver diyorum.
— Hangi çakmağı ver diyorsun?
— Ulan, inkar mı ediyorsun?
— Neyi be?
— ....
İboş dişlerini sıktı. Açılan yumrukları titremeye başladı. Bu, âdeta insanı eşek yerine koymaktı! Sakin bir tatlılıkla sordu:
— Biz burada otururken yanımıza kimse geldi mi?
— Hayır.
— Ben tütün kesesiyle beraber bir çakmak çıkardım mı?
— Çıkardın.
— Cigaralarımızı çakmakla yakmadık mı?
— Yaktık.
— Buradan kalkıp bir yere gittik mi?
— Hayır.
— Öyleyse çakmak nerede?
— Ben ne bileyim?
— Sen aldın...
— Hâşâ!..
İboş, üstünü, başını, yerleri, çimenlerin arasını dikkatle, tekrar aradı. Çakmağı Mıstık'ın çaldığından artık hiç şüphesi kalmadı. Bunun hemşeriliğe yanaşmayacağını söyledi. Yalvardı, yakardı. Mıstık: "Hâşâ!... Kabul etmem vallahi!.." diye birbiri arkasına yeminleri basıyor, arkadaşının bu ithamını ağır bir hakaret sayarak kabarıyor, kavga çıkarmaya kalkıyordu. İboş'un eski memleketinde tuhaf bir şöhreti vardı. Ona "Bir pire için yorgan yakan" derlerdi. En ufacık hakkını bile kimsede bırakmazdı. Hatta bir defa eşyasını taşıdığı bir savcı bozukluğu olmadığı için sürücü ücretinden iki kuruşcuğunu eksik vermişti. Bu iki kuruşu bırakmamak inadıyla İboş o vaktin genel müfettişliğine, İçişleri bakanlığına, vilayete tam beşyüz kuruşluk şikayet telgrafı çekmişti.
Bu vaka bütün Rumeli'nce meşhurdu.
— Sen beni bilirsin Mıstık, dedi. Ben kimsede bir şeyimi bırakmam. Ver şu çakmağı...