— Ne yapıyorsun bakalım?
— Hiç...
— Burada ne yapıyorsun?
— Hiç. Geçiyorum. Ey sen?
— Ben de.
— Nereye gidiyorsun?
— Daha belli değil. Sen nereye?
— Benim de belli değil.
— Ne vakitten beri buradasın?
— Bir ay var...
— Ben de aşağı yukarı bir aydır buralardayım...
İkisi de henüz gençtiler. Çolukları çocukları yoktu. Sermayeleri, sırtlarındaki iplerle bellerindeki kuşakları idi. Anadolu'da şehir, kasaba, köy beğenmiyorlardı. Çiftçi olmadıkları için çarşıya ehemmiyet vermiyorlardı. Aradıkları kalabalık bir ticaret yeriydi! Yüzde üçyüz kâr bırakacak bir ticaret yeri...
İboş:
— Gözünü sevdiğim Rumeli'si... dedi. Nerede o günler?
Mıstık başını salladı:
— Nerede!... Eski çamlar bardak oldu. İşin yoksa burda on kuruş gündelikle eşek gibi çalış...
— ....
Derenin kenarı düz bir çimenlikti. İhtiyar söğüt ağacı alaca gözlerini sudaki aksine karıştırıyor, etraftaki nihayetsiz tarlalar, tenhalıklarıyla zümrüt, kumlu bir çölü andırıyordu.
— Çökelim şuraya, be can!..
— Çökelim be!...
Çimenlerin üstüne bağdaş kurdular. Mıstık hazin hazin akan dereye bakarak:
— Ah, nerede bizim Mesta?
Dedi. Sonra, Anadolu sularının midesine dokunduğunu, sıtma yaptığını anlatmaya başladı. Kara kaşlı, kara gözlü, tıknaz insan esvabı giymiş bir öküz kadar kuvvetli İboş, hep sıska arkadaşını tasdik ediyor, yanaklarından kan damlarken Anadolu'ya geldi geleli hastalıktan baş kaldıramadığını söylüyordu. Sulardan sonra sırasıyla, havadan, yollardan, şimendiferlerden, dağlardan, hanlardan, jandarmalardan bahsettiler. İboş büyük kırmızı kuşağından meşin bir kese çekti. Dar poturunun yamanmış bir yırtığa benzeyen cebinden nikel bir çakmak çıkardı. Kirden rengi belli olmayan bu keseyi Mıstık'a uzattı:
— Yap bakalım bir cigara...
Mıstık keseyi daha açmadan; zayıf, traşı uzamış pis suratını fena halde ekşiterek:
— Tütün değil, mübarek tezek!
Dedi.
— Ah, bizim tütünler!
— Dilber saçı sanırdın...
— Tutam tutam sırmaydı...
. . . . .
Cigaralarını sardılar. Anadolu tütünlerinin, rejinin, kaçaklarının aleyhinde küfürler savurarak içmeye başladılar. Her şeyden ziyâde Anadolu'nun ahlâkından, hilekârlığından, geçimsizliğinden şikayet ediyorlardı. Mıstık: