دهلیز

و سخت تاریک بود از راه بدرگاه آمد و در دهلیز سرای پیشین عدنانی بنشست.

علی چون بدهلیز بنشست هر کسی که رسید او را چنان خدمت کردند که پادشاهان را کنند، که دلها و چشمها بحشمت این مرد آکنده بود، و وی هر کسی را لطف میکرد و زهر خنده میزد - و بهیچ روزگار من او را با خندهٔ فراخ ندیدم الا همه تبسم که صعب مردی بود - وسخت فرو شده بود چنانکه گفتی میداند که چه خواهد بود.