بشر

بجنبید بشرم آورد چهر من

نیاز به قصه‌گویی و روایتگری یکی از عمیق‌ترین و کهن‌ترین گرایش‌های روانی انسان است که در تار و پود تمام فرهنگ‌های بشری تنیده شده است.

داستان‌ها به ما کمک می‌کنند تا بر حس انزوا و تنهایی غلبه کنیم و دریابیم که در تجربه رنج‌ها، شادی‌ها و دغدغه‌های بشری تنها نیستیم.

بنابراین می‌توان ادعا کرد که قصه‌گویی نه یک فعالیت حاشیه‌ای و تفننی، بلکه ضرورتی حیاتی برای بقای روانی و انسجام اجتماعی نوع بشر در طول تاریخ بوده است.