تعبیر

به باور او، داستان آیینه زندگی یک ملت است، و نویسنده‌ای که می‌خواهد مردمش را به هم بشناساند، باید به زبان خود آن‌ها سخن بگوید: با مثل‌ها، شوخی‌ها و تعبیرهای روزمره‌شان.

جمال‌زاده در داستان‌هایش از مثل‌ها و تعبیرهایی مانند«کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است» بهره می‌برد و همین کار به نثرش رنگ و بویی آشنا می‌داد.

همچنین سال‌ها واژه‌ها و تعبیرهای عامیانه فارسی را گرد آورد و فرهنگی از آن‌ها فراهم کرد، گویی می‌خواست زبانی را که از آن دور بود، در دفترهایش نگه دارد.