رمضان

در آنجا با سه نفر دیگر زندانی است: جوانی فرنگی‌مآب که فارسی را با واژه‌های فرانسوی می‌آمیزد، مردی اهل کتاب که فارسی‌اش چنان پر از عربی است که کسی چیزی از آن نمی‌فهمد، و رمضان، جوانی ساده و ترسیده از مردم کوچه.

رمضان به هر دو نفر رو می‌کند، اما از سخنان هیچ‌کدام چیزی نمی‌فهمد و هر بار بیشتر می‌ترسد.

سرانجام راوی با او به فارسی ساده و روزمره حرف می‌زند و رمضان، که انگار پس از مدتی طولانی صدای آشنایی شنیده است، نفس راحتی می‌کشد.