نگوئی چه آمدت پیش از پدر
پرا بر دریدت بدینسان جگر
فغانش از ایوان بگیوان رسید
همی زار بگریست هرکآن شنید
بپرده درون رفت با سوگ ودرد
دلش پر زدرد ودو رخساره زرد
چو رستم چنان دید بگریست زار
ببارید از دیده خون بر کنار
تو گفتی مگر رستخیز آمدست
که دلرا زشادی گریز آمدست
دگر باره تابوت سهراب شیر
بیآورد پیش مهان دلیر
از آن میخ بر کند وبکشاد سر
کفن زو جدا کرد پیش پدر
تنشرا بدآن نامداران نمود
تو گفتی که از چرخ برخاست دود
هر آنکس که بودند پیر وجوان
زن ومرد گشتند یکسر نوان
همه رخ کبود وهمه جامه چاک
همه دل پر از درد وسر پر زخاک
همه کاخ تابوت بد سر بسر
غنوده بصندوق در شیر نر
تو گفتی که سامست با یال وسفت
غمی شد زجنگ اندر آمد بخفت
بپوشید بازش بدیبای زرد
سر تنگ تابوترا سخت کرد
همی گفت اگر دخمه زرّین کنم
زمشک سیه گردش اگین کنم
چو من رفته باشم نماند بجای
وگر نه مرا خرد نیست جزین نیست رای
یکی دخمه کردش چو سمّ ستور
جهانی بزاری همی گشت کور
تراشید تابوتش از عود خام
برو بر زده بند زرّین ستام
بگیتی همه پر شد این داستان
که چون کشت فرزند را پهلوان
جهان سر بسر پر زتیمار گشت
هر آنکس که بشنید غمخوار گشت
برستم برآن روز چندی گذشت
بگرد دلش شادمانی نگشت
به آخر شکیبائی آورد پیش
که جز آن نمیدند هنجار خویش
جهانرا بسی هست از آنسان بیاد
بسی داغ بر جان هرکس نهاد
کرا در جهان هست هوش وخرد
کجا او فریب زمانه خورد
چو ایرانیان زین خبر یافتند
بر آن آتش غم همان تافتند
وز آن روی هومان بتوران رسید
بگفت او به افراسیاب آن چه دید