چنان باشد که که خدای عز ذکره تقدیر کرده است، بقضا رضا داده‌ام و بهیچ حال بد نامی اختیار نکنم گفتم زندگانی امیر حاجب بزرگ دراز باد، جز خیر و خوبی نباشد. چون بهراة رسم اگر حدیثی رود مرا چه باید کرد؟ گفت از این معانی روی ندارد گفتن که خود داند که من بدگمان شده‌ام و با تو در این ابواب سخن گفته‌ام که تو را زیان دارد و مرا سود ندارد اگر حدیثی رود جائی - و یقین دارم که نرود تا آنگاه که من بقبضه ایشان بیایم - حق صحبت و نان و نمک را نگاه باید داشت تا نگریم چه رود. و تو را بباید دانست که کارها همه دیگر شد که چون بهراة رسی خود بینی و تو در کار خود متحیر گردی که قومی نوآئین کار فرو گرفته‌اند چنانکه محمودیان در میان ایشان بمنزلت خاینان و بیگانگان باشند، خاصه بوسهل زوزنی بر کار شده است و قاعدها بنهاده و همگانرا بخریده. و حال باسلطان مسعود آن است که هست، مگر آن پادشاه را شرم آید وگرنه شما بر شرف هلاکید. این فصول بگفت و بگریست و مرا در آغوش گرفت و بدرود کرد و برفتم
و من که بوالفضلم میگویم که چون علی مرد کم رسد. و اینکه با استاد من برین جمله سخن گفت، گفتی آنچه بدو خواهد رسید میبیند و میداند. و پس از آن که او را بهراة فرو گرفتند و کار وی بپایان آمد، بمدتی دراز پس از آن شنودم که وی چون از تکیناباد پیش امیر مسعود بسوی هراة رفت نامه نبشته بود سوی کدخدای و معتمد خویش بغزنین بمردی که او را سبستی گفتندی و پسرش محسن که امروز بر جای است، در آن نامه بخط علی ابن فصل بود که من رفتم سوی هراة و چنان گمان برم که دیدار من با تو و با خانگیان باقیامت افتاد، از آن بود که در هر بابی مثالی نبود، و پس اگر بفضل ایزد خلاف آن باشد که میاندیشم، در هر بابی آنچه باید فرمود بفرمایم. از بوسعید دبیرش این باب شنودم، پس از آن که روز علی بیایان آمد، رحمة الله علیهم اجمعین