disobey

/ˌdɪs.əˈbeɪ/ fiil B2

Türkçe: itaat etmemek, karşı gelmek

To refuse or (intentionally) fail to adhere to (a rule) or to obey an order from (somebody). (transitive) · disobey the rules· disobey your parents
To refuse or (intentionally) fail to obey. (intransitive) · Under an authoritarian regime, people have an obligation to disobey.

He/she/it disobeys · Geçmiş zaman disobeyed · Üçüncü hâl (past participle) disobeyed · -ing biçimi disobeying

+ Tekrar için kaydet

Fiil biçimleri

Yalın hâl: disobey
He/she/it: disobeys
Geçmiş zaman: disobeyed
Üçüncü hâl (past participle): disobeyed
-ing biçimi: disobeying

Kütüphaneden

Alice did not dare to disobey, though she felt sure it would all come wrong, and she went on in a trembling voice:—

Alice's Adventures in Wonderland, s. 81 · B2

Tell her that I have thus, to a certain degree, disobeyed her injunctions, in the hope that she may yet be inclined to see justice done.

Six stories from The Four Million, s. 35 · C1

For a moment Anne looked as if she meant to disobey.

Anne of Green Gables, s. 118 · C1

Don’t call her untrustworthy until you’re sure she has disobeyed you.

Anne of Green Gables, s. 212 · C1

disobey kelimesini gerçek metinlerde öğrenin

Ücretsiz bir hesapla kütüphanedeki herhangi bir kelimenin üzerine gelerek anlamını görün, sesli okunuşunu dinleyin, kelimeleri hafızanıza göre zamanlanan tekrarlar için kaydedin ve her kitabın ne kadarını zaten bildiğinizi görün.

Ücretsiz hesap oluştur