قوغۇنچى: تاڭ ئېتىشقا تېخى خېلى بار، مەن بولسام ھارۋامدىكى قوغۇنلارنى ئاللىقاچان دۆۋىلەپ بولدۇم.
قوغۇن ئالدىراشنى ياقتۇرمايدۇ: سەھەرنىڭ سالقىنىدا ئۇنىڭ پۇرىقى تېخىمۇ قويۇق بولىدۇ.
ھەر بىر قوغۇننىڭ پۇرىقىدا پەيزىۋاتنىڭ ياز قۇياشى ياتىدۇ؛ بۇنى خېرىدارغا چۈشەندۈرۈپ ئولتۇرۇشنىڭ ھاجىتى يوق، بىر تىلىم كېسىپ بەرسەملا كۇپايە.
دوپپىچى: بازار ئەمدىلا كۆزىنى ئاچقاندا، مەن دۇكىنىمنىڭ ئىشىكىنى ئېچىپ، يىگىرمە يىللىق ئادىتىم بويىچە، ئاخشام تۈگىتەلمىگەن دوپپامنى قولۇمغا ئالىمەن.
دوپپىدىكى گۈللەرنىڭ ھەر بىرى يىپ بىلەن ئەمەس، سەۋر بىلەن تىكىلىدۇ.
ياشلار ھازىر زاۋۇتتا تىكىلگەن دوپپىلارنى ئەرزان دەپ ئالىدۇ؛ مەن ئۇلاردىن ئاغرىنمايمەن، چۈنكى ئۇلارنىڭ بىر كۈنى قايتىپ كېلىدىغانلىقىنى بىلىمەن.
چايچى: چۈش بولدى، ساماۋىرىم ئۈچىنچى قېتىم قايناۋاتىدۇ.
مېنىڭ چايخانامدا گەپ چايدىن ئەرزان، ئەمما ھەر ئىككىلىسى ئىسسىق.
بۇ يەردە ھەممە ئادەم بىر-بىرىنى تونۇيدۇ: كىمنىڭ قىزى ياتلىق بولدى، كىمنىڭ ئېشىكى قېرىدى، ھەممىسى بىر پىيالە چاي ئۈستىدە سۆزلىنىدۇ.
مەن ئۇلارنىڭ گېپىگە ئارىلاشمايمەن، پەقەت پىيالىلەرنى تولدۇرۇپ، ئاڭلاپ ئولتۇرىمەن؛ ئاڭلىغان ئادەم سۆزلىگەن ئادەمدىن كۆپ بىلىدۇ.
كىتابچى: چۈشتىن كېيىن ئىسسىقتا بازار مۈگدەشكە باشلايدۇ، مېنىڭ دۇكىنىم بولسا دەل شۇ چاغدا جانلىنىدۇ.
خېرىدارلىرىم ئاز، لېكىن ھەر بىرى بىر دۇنيا: بىرى نەۋائىينىڭ غەزەللىرىنى ئىزدەيدۇ، يەنە بىرى بالىسىغا ئېلىپبە ئالىدۇ.
كىتاب سېتىپ بېيىغىلى بولمايدۇ، ئەمما كىتاب ئوقۇغان ئادەم ھېچقاچان يالغۇز قالمايدۇ.
بەزى كۈنلىرى بىرەر كىتابمۇ ساتالمايمەن، ئەمما ھېچقاچان ئۆزۈمنى كەمبەغەل ھېس قىلمايمەن.
مۇزچى بالا: كۈن ئولتۇرۇشقا ئاز قالغاندا، مېنىڭ ۋاقتىم كېلىدۇ.
مۇزنى ئاتام ئەتىگەندە ئېلىپ كېلىدۇ، مەن بولسام ئۇنى كونا بىر يوتقانغا ئوراپ، كەچكىچە ئېرىتمەي ساقلايمەن.
«مۇز! سوغۇق مۇز!» دەپ ۋارقىرىسام، چارچاپ ھالىدىن كەتكەن سودىگەرلەر ماڭا خۇددى قۇتقۇزغۇچىغا قارىغاندەك قارايدۇ.
قوغۇنچى ئاكا بىر تىلىم قوغۇن، چايچى بوۋاي بىر پىيالە چاي بېرىپ، مۇزۇمدىن ئالىدۇ، دوپپىچى ھەدەم بولسا بېشىمغا كونا بىر دوپپا كىيدۈرۈپ قويىدۇ.
پۇل بەرگەن ئادەم ئاز، ئەمما يانچۇقۇم قۇرۇق قالسىمۇ، كۆڭلۈم توق.
كۈن پاتتى، بازار يەنە جىمىپ قالدى؛ ئەتە ئەتىگەن ھەممىمىز يەنە شۇ يەردە، شۇ تەرتىپتە بولىمىز.