ئالمۇتا، 2026-يىلى 3-نويابىر.
قەدىرلىك شاگىرتىم ئىلھام!
سېنىڭ خېتىڭنى ۋە ئوقۇغۇچىلىرىڭنىڭ كونسېرتىنىڭ سىنىنى تاپشۇرۇۋالدىم.
ئۇنى ئۈچ قېتىم كۆردۈم: ئالدىنقى ئىككى قېتىمدا پەقەت ئاڭلىدىم، ئۈچىنچى قېتىمدىلا ئاندىن ئوقۇغۇچىلىرىڭنىڭ يۈزلىرىگە قارىيالىدىم.
سەن بىلەن تۇنجى قېتىم كۆرۈشكىنىمىزگە ئوتتۇز يىل بولۇپتۇ، ئىشەنگۈم كەلمەيدۇ.
ئېسىمدە، سەن ئون ئىككى ياشلىق ئورۇق بىر بالا ئىدىڭ، قولۇڭدا ساڭا بەك چوڭ كېلىدىغان بىر راۋاب بار ئىدى.
ئاتاڭ سېنى ھەر شەنبە كۈنى ۋېلسىپىتتە مېنىڭ ئۆيۈمگە ئەكېلىپ قوياتتى.
ئۇ ھەر قېتىم ئىشىك ئالدىدا ساقلاپ تۇرۇپ، دەرس تۈگىگەندە «بۈگۈن قانداق بولدى؟» دەپ سورايتتى، سەن بولسا گەپ قىلماي، ۋېلسىپىتنىڭ ئارقىسىغا مىنىپ ئولتۇراتتىڭ.
بىرىنچى ئاينىڭ ئاخىرىدا تارلار بارماقلىرىڭنى ئاغرىتقانلىقى ئۈچۈن يىغلاپ، «مەن بۇنى قىلالمايمەن» دېگەنىدىڭ.
مەن ساڭا «راۋاب ئالدى بىلەن تالانتنى ئەمەس، سەۋرنى سىنايدۇ» دېگەنىدىم.
ئۇ چاغدا بۇ گەپنى ئۆزۈممۇ تولۇق چۈشەنمەيتتىم، پەقەت ئۇستازىمدىن ئاڭلىغىنىمنى تەكرارلىغانىدىم، خالاس.
ئەمدى ئۆزۈم يەتمىش ئىككى ياشقا كىرىپ، قوللىرىم تىترەيدىغان بولۇپ قالغاندا، ئۇنىڭ مەنىسىنى ئاندىن چۈشىنىۋاتىمەن.
ئۇ يىللاردا مەن قاتتىق بىر ئۇستاز ئىدىم، بۇنى سەندىن ياخشى بىلىدىغان ئادەم يوق.
ھەر بىر خاتا ئاۋازدا توختاپ، ساڭا بىر پارچىنى ئون قېتىم، يىگىرمە قېتىم قايتا چالدۇراتتىم.
سەن بەزىدە ئاچچىقىڭ كېلىپ، راۋابنى ئۈستەلگە قويۇپ، دېرىزىگە قاراپ ئولتۇرۇۋالاتتىڭ، مەن بولسا جىم تۇرۇپ ساقلايتتىم.
مۇكەممەللىك مۇزىكىنىڭ مەقسىتى دەپ ئويلايتتىم.
ھەر قېتىم كونسېرتتىن كېيىن مەن پەقەت خاتا چېلىنغان ئاۋازلارنى ساناپ، ئالقىشلارنى ئاڭلىمايتتىم دېسەممۇ بولىدۇ.
ھازىر قارىسام، بۇ ئوينىڭ يېرىمى توغرا، يېرىمى خاتا ئىكەن.
توغرا يېرى شۇكى، ئاساس پۇختا بولمىسا، ھېچقانداق ئىلھام ئۇنىڭ ئورنىنى باسالمايدۇ.
بارماقلار مۇقامنىڭ يوللىرىنى ئۇيقۇدىمۇ ئېسىدە تۇتىدىغان دەرىجىدە پىشىشى كېرەك.
بۇنىڭغا يىللار كېتىدۇ، قىسقا يول يوق، ھېچقانداق ئەپ ياكى كىتاب بۇ يىللارنى قىسقارتالمايدۇ.
خاتا يېرى بولسا شۇكى، مەن مۇزىكىنى خاتالىقتىن قوغدىماقچى بولۇپ، بەزىدە ئۇنى نەپەسسىز قالدۇرغان ئىكەنمەن، بۇنى ماڭا سېنىڭ ئوقۇغۇچىلىرىڭ ئۆگەتتى.
سىندا ئون تۆت ياشلاردىكى، ئۇزۇن قارا چاچلىق بىر قىز «راك» مۇقامىدىن بىر پارچىنى چېلىۋاتقاندا، بارمىقى تېيىلىپ، بىر ئاۋاز خاتا چىقتى.
مەن ئۆز ۋاقتىمدا شۇ يەردە چوقۇم توختىتىپ، ئۇنىڭغا بېشىدىن قايتا چالدۇراتتىم.
ئەمما ئۇ توختىمىدى: ئۇ بىر دەم كۈلۈمسىرەپ قويۇپ، خاتا ئاۋازنى كېيىنكى ئاۋازغا شۇنداق يۇمشاق ئۇلىدىكى، گويا ئۇ ئاۋاز دەسلەپتىن تارتىپلا شۇ يەردە بولۇشى كېرەكتەك تۇيۇلدى.
شۇ بىر سېكۇنت ماڭا پۈتۈن كونسېرتتىنمۇ كۈچلۈك تەسىر قىلدى.
چۈنكى مۇكەممەل چېلىنغان مۇزىكا ئادەمنى ھەيران قالدۇرىدۇ، لېكىن خاتالىقتىن قورقماي چېلىنغان مۇزىكا ئادەمنىڭ قەلبىگە كىرىدۇ.
مەن سېنىڭ ئۇ قىزغا خاتالىقتىن قورقماسلىقنى ئۆگەتكىنىڭنى كۆردۈم، بۇ مەن ساڭا ئۆگىتەلمىگەن نەرسە ئىدى، شۇنىڭ ئۈچۈن ساڭا رەھمەت ئېيتىمەن.
سەن خېتىڭدە ئوقۇغۇچىلىرىڭنىڭ كۆپىنچىسى ئۇيغۇرچىنى ئانچە ياخشى بىلمەيدىغانلىقىنى، ئۆيدە ئىنگلىزچە سۆزلىشىدىغانلىقىنى يېزىپسەن، بەلكىم بۇ سېنى ئەنسىرىتىدۇ.
لېكىن مۇقامنىڭ تارىخىغا قارا: ئۇ ئەسىرلەر بويى كىتابتا ئەمەس، ئادەملەرنىڭ قولىدا ۋە كۆكسىدە ياشاپ كەلگەن.
ئۇ ئۇستازدىن شاگىرتقا، ئاتىدىن بالىغا ئۆتكەن، ھەر قېتىم ئۆتكەندە ئازراق ئۆزگەرگەن، ئەمما ھەرگىز يوقالمىغان.
مۇزىكا سۇغا ئوخشايدۇ: قايسى قاچىغا قۇيساڭ، شۇ قاچىنىڭ شەكلىنى ئالىدۇ، لېكىن يەنىلا سۇ بولۇپ قالىدۇ.
مەن ياش ۋاقتىمدا ئالمۇتىدا چېلىنغان مۇقامنى قەشقەردىكى ئۇستازلار «ئالمۇتا پۇرىقى بار» دەپ تەنقىد قىلاتتى، بۈگۈن بولسا شۇ پۇراقمۇ ئەنئەنىنىڭ بىر قىسمى بولۇپ قالدى.
ۋاشىنگتوندىكى ئوقۇغۇچىلىرىڭنىڭ قولىدا مۇقام ئامېرىكا قاچىسىنىڭ شەكلىنى ئالسا، ئۇنىڭدىن قورقما، پەقەت سۇنىڭ ساپ بولۇشىغا دىققەت قىل.
ئۆزۈم توغرىسىدا ئىككى ئېغىز: قىشلىرى بالكونۇمدا ئولتۇرۇپ، ئالاتاغنىڭ قارلىق چوققىلىرىغا قاراپ، كونا ئۇستازلىرىمىزنىڭ لېنتىلىرىنى ئاڭلايمەن.
ھەپتىدە ئىككى قېتىم مەھەللىدىكى بالىلار ئۆيۈمگە كېلىپ، مەندىن دۇتار بىلەن راۋابنىڭ ئاددىي ئاھاڭلىرىنى ئۆگىنىدۇ، مەن ئۇلارغا ئەمدى ئىلگىرىكىدەك ئەمەس، كۈلۈپ تۇرۇپ دەرس بېرىمەن.
ساغلاملىقىم ئانچە ناچار ئەمەس، دوختۇرلار يۈرىكىمنى «ياش يىگىتنىڭكىدەك» دەيدۇ، بىراق بارماقلىرىم ئەمدى ماڭا ئىلگىرىكىدەك بويسۇنمايدۇ.
راۋابنى قولۇمغا ئالسام، ئۇزۇن چالالمايمەن، يېرىم سائەتتىن كېيىن بىلىكىم ئاغرىيدۇ.
دەسلەپتە بۇنىڭغا كۆنەلمەي، خېلى قايغۇردۇم.
ئەمما سېنىڭ سىنىڭنى كۆرگەندىن كېيىن، ئويۇم ئۆزگەردى.
ئۇ قىزنىڭ بارماقلىرىدا مەن ساڭا ئۆگەتكەن، سەن بولسا ئۇنىڭغا ئۆگەتكەن ھەرىكەتلەرنى تونۇدۇم.
دېمەك، مېنىڭ قوللىرىم چالالمىسىمۇ، مۇزىكام توختىمىغان، ئۇ ئوكياننىڭ ئۇ تەرىپىدە، مەن ھېچقاچان كۆرمىگەن بىر شەھەردە، مەن ھېچقاچان تونۇمايدىغان بالىلارنىڭ قولىدا داۋاملىشىۋاتىدۇ.
بىر ئۇستاز ئۈچۈن بۇنىڭدىنمۇ چوڭ مۇكاپات بارمۇ؟
مەن ئۆمرۈمدە نەچچە يۈز كونسېرت بەردىم، ئەمما ئۇلارنىڭ ھېچقايسىسى ماڭا بۇنچىلىك خۇشاللىق بەرمىگەن.
ئاخىرىدا بىر ئىلتىماسىم بار: ئوقۇغۇچىلىرىڭغا مەندەك قاتتىق بولما، لېكىن ئۇلارنىڭ ئاساسىنى بوش قويما.
ئۇلارنىڭ ھەر بىرىنىڭ ئاۋازى باشقىچە، شۇ پەرقنى ئۆچۈرمە.
ئۇلارغا ئالدى بىلەن ئاڭلاشنى، ئاندىن چېلىشنى ئۆگەت؛ مۇزىكىنىڭ يېرىمى ئاۋازلارنىڭ ئارىسىدىكى جىمجىتلىقتا.
ئەگەر بىر كۈنى ئوقۇغۇچىلىرىڭنىڭ بىرەرسى ساڭا «ئۇستاز، مەن بۇنى قىلالمايمەن» دېسە، ئۇنىڭغا ئوتتۇز يىل ئىلگىرى بىر ئورۇق بالىنىڭمۇ دەل شۇنداق دېگەنلىكىنى سۆزلەپ بەر.
يەنە بىر خۇش خەۋەر: جىيەنىم ئەتىيازدا ۋاشىنگتونغا ئوقۇشقا بارىدۇ، مەن ئۇنىڭ بىلەن ساڭا كونا راۋابىمنى ئەۋەتىمەن.
سەن ئۇنى ياخشى بىلىسەن: ئۇنىڭدا مەن ئۆزۈم ياماپ قويغان كىچىك بىر يېرىق بار.
ئۇ يېرىق راۋابنىڭ ئاۋازىنى بۇزمىدى، ئەكسىچە، ئۇنىڭغا ئالاھىدە بىر يېقىملىقلىق قوشتى؛ بەلكىم كەمتۈكلۈكنىڭ گۈزەللىكى دېگەن شۇ بولسا كېرەك.
ئۇنى ئۆزۈڭ چال ياكى ئەڭ سەۋرچان ئوقۇغۇچىڭغا بەر.
ئۇنىڭ تارلىرىنى يېڭىلاشنى ئۇنتۇما، لېكىن تېرىسىگە تەگمە، ئۇ ئۆزىنىڭ ئاۋازىنى ئاشۇ تېرىدىن ئالىدۇ.
ئايالىڭ ۋە بالىلىرىڭغا مەندىن سالام ئېيت.
تارلىرىڭ ھەرگىز ئۈزۈلمىسۇن!
سېنى ھەمىشە ئەسلەپ تۇرىدىغان قېرى ئۇستازىڭ تۇرسۇن.