12-ئۆكتەبىر، ۋېنا.
بۈگۈن كەچتە ئۆمىكىمىز ياۋروپا سەپىرىدىكى تۇنجى كونسېرتىنى بەردى.
بىز ئون ئىككى كىشىلىك ئۆمەك بولۇپ، ئىككى ھەپتە ئىچىدە يەتتە شەھەردە كونسېرت بېرىمىز.
زالدىكى سەككىز يۈزدەك تاماشىبىننىڭ كۆپىنچىسى ئۇيغۇرچىدىن بىر ئېغىزمۇ بىلمەيتتى.
سەھنىگە چىقىشتىن بۇرۇن قوللىرىم تىترەپ كەتتى: ئۇلار سۆزلەرنى چۈشەنمىسە، ناخشىنىڭ دەردىنى قانداقمۇ ھېس قىلالىسۇن؟
لېكىن مۇقامنىڭ مۇقەددىمىسى باشلىنىپ، ساتارنىڭ ئاۋازى زالنى قاپلىغاندا، ھېچكىم مىدىرلىماي ئولتۇردى.
كونسېرت ئاخىرلاشقاندىن كېيىن بىر ياشانغان ئايال يېنىمغا كېلىپ: «سۆزلىرىنى چۈشەنمىدىم، ئەمما يىغلاپ كەتتىم،» دېدى.
مەن ئۇنىڭغا نېمە دېيىشنى بىلمەي، قولۇمنى كۆكسۈمگە قويۇپ، رەھمەت ئېيتتىم.
شۇ چاغدا ئۇستازىمنىڭ «مۇزىكا قۇلاق بىلەن ئەمەس، يۈرەك بىلەن ئاڭلىنىدۇ» دېگەن سۆزى ئېسىمگە كەلدى.
15-ئۆكتەبىر، پارىژ.
ئۈچ كۈندىن بېرى ئاپتوبۇستا، مېھمانخانىلاردا ۋە سەھنىلەردە ياشاۋاتىمىز.
پارىژنىڭ كوچىلىرى ناھايىتى چىرايلىق، ئەمما مەن ئۇلارنى پەقەت ئاپتوبۇسنىڭ دېرىزىسىدىنلا كۆردۈم.
ھەر كۈنى ئەتىگەندە بىر شەھەردە ئويغىنىپ، كەچتە يەنە بىر شەھەردە چالىمىز.
بەزىدە ئاپتوبۇستا ئۇخلاپ قېلىپ، چۈشۈمدىمۇ راۋاب چالىمەن.
چارچىغىنىمغا قارىماي، سەھنىگە چىققانسېرى ئۆزۈمنى تېخىمۇ ئەركىن ھېس قىلىۋاتىمەن.
ھەر كونسېرتتىن بۇرۇن تارلارنى قايتا سازلايمەن، چۈنكى ھاۋا ئۆزگەرگەندە ياغاچمۇ ئۆزگىرىدۇ.
بۈگۈنكى كونسېرتنىڭ مەشرەپ قىسمىغا كەلگەندە، ئالدىنقى قاتاردىكى بىر قانچە ئوقۇغۇچى ئورنىدىن تۇرۇپ، ئۇسسۇلغا چۈشۈپ كەتتى.
بۈگۈن بىر فرانسۇز بالا راۋابىمنىڭ ئۇزۇن بوينىغا قاراپ: «بۇ گىتارنىڭ چوڭ ئاكىسىمۇ؟» دەپ سورىدى.
مەن كۈلۈپ: «ياق، ئاكىسى ئەمەس، يىراق بىر تۇغقىنى،» دەپ جاۋاب بەردىم-دە، ئۇنىڭغا كىچىك بىر پارچە چېلىپ بەردىم.
ئۇنىڭ كۆزلىرىدىكى ھەيرانلىقنى كۆرۈپ، مۇزىكىنىڭ ھەقىقەتەنمۇ تەرجىمىسىز چۈشىنىلىدىغان تىل ئىكەنلىكىگە يەنە بىر قېتىم ئىشەندىم.
كونسېرتتىن كېيىن بىر فرانسۇز مۇزىكانت راۋابنىڭ تارلىرىنى قانداق سازلايدىغانلىقىمنى سورىدى، ئىككىمىز خېلى ئۇزۇن پاراڭلاشتۇق.
ئەتە ئامستېردامغا ماڭىمىز؛ ئۇ يەردە بىزنى ئۇيغۇر ئائىلىلىرىمۇ كۈتۈۋاتىدۇ.
ئۇلارنىڭ بالىلىرى ناخشىلىرىمىزنى بىز بىلەن بىللە ئېيتالارمۇ؟ مەن بۇنى بەكمۇ كۆرگۈم كېلىۋاتىدۇ.