نىگارە ۋاشىنگتوندا تۇغۇلۇپ چوڭ بولغان بولسىمۇ، ئۇنىڭ بالىلىق ئەسلىمىلىرىنىڭ ھەممىسىدە مومىسىنىڭ ئاشخانىسى بار.
بىر كۈنى ئۇ مومىسىنىڭ تاماقلىرىنى بىر دەپتەرگە خاتىرىلىۋېلىشنى قارار قىلدى.
لېكىن بۇ ئىش ئۇ ئويلىغاندەك ئاسان بولمىدى.
چۈنكى مومىسى ئۆمرىدە بىرەر قېتىممۇ تاماقنى كىتابقا قاراپ ئەتمىگەنىدى؛ ئۇنىڭ بارلىق ئۆلچەملىرى قولىدا ۋە كۆزىدە ئىدى.
«موما، گۈرۈچكە قانچە ئىستاكان سۇ قۇيىمىز؟» دەپ سورىدى ئۇ.
مومىسى كۈلۈپ كەتتى: «ئىستاكان دېگەن نېمە؟ سۇ گۈرۈچتىن ئىككى بارماق ئېشىپ تۇرسا بولدى.»
تۇز «بىر چىمدىم»، ياغ «كۆزۈڭ بىلەن قاراپ»، سەۋزە بولسا «گۆشكە يارىشا» سېلىناتتى.
ئەڭ مۇھىم ئۆلچەم بولسا «تەمى كىرگۈچە» دېگەن ئىبارە ئىدى.
نىگارە ھەر قېتىم تارازىنى ئالدىغا قويۇپ، مومىسى سالغان ھەر بىر چىمدىمنى گرامغا ئايلاندۇرۇپ يازدى.
بەزىدە مومىسى ئۇنىڭغا قاراپ: «سەن تاماق ئېتىۋاتامسەن ياكى دورا ياساۋاتامسەن؟» دەپ چاقچاق قىلاتتى.
نىگارە بولسا: «موما، بۇ دورا ئەمەس، ئىلىم!» دەپ جاۋاب بېرەتتى.
ئالتە ئاي ئىچىدە دەپتەرگە لەغمەن، سامسا، مانتا ۋە يەنە ئون نەچچە خىل تاماق يېزىلدى.
يازغانلىرىنى تەكشۈرۈش ئۈچۈن، ئۇ ھەر بىر تاماقنى ئۆزى ئىككى-ئۈچ قېتىمدىن ئېتىپ باقتى.
ھەر بىر ئۇسۇلنىڭ يېنىغا نىگارە مومىسىنىڭ ئۆز سۆزلىرىنىمۇ قوشۇپ قويدى، چۈنكى ئۇ گرامنىڭ ھەممە نەرسىنى ئېيتىپ بېرەلمەيدىغانلىقىنى چۈشەنگەنىدى.
كېيىن ئۇ دەپتەرنى كومپيۇتېرغا كۆچۈرۈپ، ئىنگلىزچىغا تەرجىمە قىلدى ۋە ئۇنى بارلىق ئۇرۇق-تۇغقانلارغا ئاتاپ كىچىك بىر كىتاب قىلىپ باستۇردى.
كىتابنىڭ ئىسمىنى مومىسى ئۆزى قويدى: «كۆز ئۆلچىمى».
كىتابنىڭ تۇنجى بېتىدە ئۇنىڭ مۇنداق بىر جۈملىسى بار: «تاماقنى قول بىلەن ئەمەس، كۆڭۈل بىلەن ئېتىڭلار.»
تورونتودىكى ھاممىسى، ئىستانبۇلدىكى تاغىسى، ھەتتا ئالمۇتادىكى يىراق تۇغقانلىرىمۇ كىتابنى ئېلىپ، ئۆز ئاشخانىلىرىدا سىناپ كۆرۈشتى.
ھازىر نىگارەنىڭ دوستلىرىمۇ بۇ كىتابتىكى ئۇسۇل بويىچە پولۇ ئېتىدۇ، لېكىن ئۇلارنىڭ ھېچقايسىسى مومىسىنىڭكىدەك پولۇ ئېتەلمەيدۇ.
نىگارە بۇنىڭ سەۋەبىنى بىلىدۇ: كىتابقا سىغمىغان يەنە بىر ئۆلچەم بار ئىدى، ئۇ بولسىمۇ مومىسىنىڭ مېھرى.