ئالمۇتا، ئىستانبۇل، ئامستېردام ۋە تورونتو قاتارلىق شەھەرلەردە ئۇيغۇر ئاشخانىلىرىنىڭ سانى يىلدىن-يىلغا كۆپىيىۋاتىدۇ.
ئۇلار ئاشۇ شەھەرلەرنىڭ ھەممە يېرىدە ئۇچرايدىغان تېز تاماق ئاشخانىلىرى بىلەن رىقابەتلىشىشكە مەجبۇر.
تېز تاماق ئاشخانىسىدا تاماق بىر نەچچە مىنۇتتا تەييار بولىدۇ، باھاسىمۇ ئەرزان.
ئۇنىڭ ئۈستىگە، ئۇلارنىڭ تاماق تىزىملىكى دۇنيانىڭ ھەممە يېرىدە ئوخشاش، شۇڭا خېرىدارلار نېمە يەيدىغانلىقىنى ئالدىنئالا بىلىدۇ.
لەغمەن بولسا ۋاقىت تەلەپ قىلىدۇ: خېمىر يۇغۇرۇلىدۇ، تىندۇرۇلىدۇ، ئاندىن قولدا سوزۇلىدۇ.
شۇڭا بەزى ئاشخانا ئىگىلىرى ئىش ئاسان بولسۇن دەپ ماشىنىدا ياسالغان ئۈگرە ئىشلىتىدۇ ياكى تاماقلىرىنى يەرلىك خېرىدارلارنىڭ تەمىگە ئۇيغۇنلاشتۇرىدۇ.
مەسىلەن، بەزى ئاشخانىلاردا لەغمەننىڭ سېيى ئانچە ئاچچىق ئەمەس، بەزىلىرىدە بولسا ئۇنىڭغا ئادەتتە سېلىنمايدىغان كۆكتاتلار قوشۇلىدۇ.
بۇ ئۆزگىرىشلەر ئۇيغۇرلار ئارىسىدا قىزغىن مۇنازىرە قوزغىدى: قايسى لەغمەن ئەسلى لەغمەن؟
بىر تۈركۈم كىشىلەر ئەسلى تەمدىن ئازراقمۇ چەتنەشكە بولمايدۇ دەپ قارايدۇ.
ئۇلارنىڭچە، قولدا سوزۇلمىغان ئۈگرە بىلەن ئېتىلگەن تاماققا لەغمەن دېگىلى بولمايدۇ.
ئۇلار ئۈچۈن لەغمەن ئاددىي تاماق ئەمەس، بەلكى ئانىلار ۋە مومىلاردىن قالغان بىر ھۈنەر.
يەنە بىر تۈركۈم كىشىلەر بولسا تاماقنىڭمۇ تىلغا ئوخشاش ئۆزگىرىپ تۇرىدىغانلىقىنى ئەسكەرتىدۇ.
ئۇلار ھازىرقى لەغمەندىكى پەمىدۇر بىلەن لازىنىڭمۇ ئەسلىدە ئامېرىكا قىتئەسىدىن كەلگەنلىكىنى، يەنى «ئەسلى» تاماقنىڭمۇ بىر زامانلاردا يېڭىلىق بولغانلىقىنى كۆرسىتىدۇ.
يېمەكلىك تەتقىقاتچىلىرى بۇ مۇنازىرىدە ئوتتۇرا بىر يولنى كۆرسىتىدۇ.
ئۇلارنىڭ قارىشىچە، بىر تاماقنى ئەسلى قىلىدىغىنى ئۇنىڭ ماتېرىياللىرى ئەمەس، بەلكى ئېتىلىش ئۇسۇلى ۋە ئۇنىڭ ئارقىسىدىكى ھېكايە.
مەسىلەن، تورونتودىكى بىر ئاشخانىدا ئاشپەز لەغمەننى خېرىدارلارنىڭ كۆز ئالدىدا سوزۇپ، ھەر بىر تەخسە بىلەن بىرگە ئۇنىڭ قەيەردىن كەلگەنلىكىنىمۇ سۆزلەپ بېرىدۇ.
نەتىجىدە بۇ ئاشخانا تېز تاماق ئاشخانىلىرى بىلەن باھادا ئەمەس، تەجرىبىدە رىقابەتلىشىدۇ.
خېرىدارلار بۇ يەرگە پەقەت قورساقنى تويدۇرۇش ئۈچۈنلا ئەمەس، بىر مەدەنىيەتنى تېتىپ بېقىش ئۈچۈن كېلىدۇ.
بەلكىم ئەڭ ئەسلى لەغمەن تەخسىدىكى نەرسىگە ئەمەس، ئۇنى ئەتكەن قولنىڭ سەۋرچانلىقىغا باغلىقتۇر.