ئۈرۈمچىدىكى نۇرغۇن ياشلار ھازىر ئىشخانىغا بارماي، ئۆيدە ئولتۇرۇپ ئىشلەيدۇ.
ئەمما ئۈچ ئەۋلاد بىر ھويلىدا ياشايدىغان چوڭ ئائىلىدە ئۆيدە ئىشلەش ئاسان ئەمەس.
يىگىرمە يەتتە ياشلىق لايىھىچى نازۇگۇم بۇنى ئۆز تەجرىبىسىدىن بىلىدۇ.
ئۇ تور ئارقىلىق چەت ئەللەردىكى خېرىدارلار ئۈچۈن ئېلان ۋە كىتاب مۇقاۋىسى لايىھىلەيدۇ.
ئۇنىڭ ئېيتىشىچە، ئەتىگەندە كومپيۇتېرنى ئاچقان ھامان ئۆيدىكى شاۋقۇن باشلىنىدىكەن.
جىيەنلىرى ھويلىدا توپ ئويناپ ۋارقىرىشىدۇ، ئاشخانىدىن قازان-قومۇچنىڭ ئاۋازى كېلىدۇ، قوشنىلار بولسا دەرۋازىدىن «ئۆيدە بارمۇ؟» دەپ كىرىپ كېلىدۇ.
ئەڭ قىزىقى، مومىسى ھەر يېرىم سائەتتە بىر پىيالە ئىسسىق چاي ئەكىرىپ بېرىدۇ.
«بالام، كۆزۈڭ ئاغرىپ قالىدۇ، سەل دەم ئال،» دەيدۇ ئۇ ھەر قېتىم.
دەسلەپتە نازۇگۇم بۇنىڭدىن بىئارام بولۇپ، ئىشىنى ۋاقتىدا پۈتكۈزەلمەيدىغانلىقىدىن ئەنسىرىگەن.
ئۇ ئۆيدىن ئايرىلىپ، شەھەر مەركىزىدىن بىر ئىشخانا ئىجارىگە ئېلىشنىمۇ ئويلىغان.
لېكىن ئۇ ئائىلىسىدىكىلەر بىلەن ئوچۇق سۆزلىشىپ، بىر نەچچە قائىدە بېكىتكەندىن كېيىن، ئەھۋال ئۆزگەرگەن.
ئەمدى ئۇنىڭ ئىشىكىگە «ئىشلەۋاتىمەن» دەپ يېزىلغان بىر ۋاراق قەغەز ئېسىقلىق تۇرىدۇ.
بۇ قەغەز ئېسىقلىق تۇرغاندا، ھەتتا جىيەنلىرىمۇ ئىشىكنى چەكمەيدۇ.
ئۇ مۇھىم يىغىنلارنى بالىلار مەكتەپتە بولىدىغان ئەتىگەنكى سائەتلەرگە ئورۇنلاشتۇرىدۇ، قالغان ۋاقىتلاردا قۇلاقچا تاقاپ ئىشلەيدۇ.
مومىسىنىڭ چېيى بولسا ئەمدى ئۇنىڭ ئۈچۈن يېقىملىق بىر دەم ئېلىش ۋاقتىغا ئايلانغان.
چاي كەلگەندە، ئۇ كومپيۇتېردىن بېشىنى كۆتۈرۈپ، مومىسى بىلەن بەش مىنۇت پاراڭ قىلىدۇ.
نازۇگۇمنىڭ دېيىشىچە، ئەگەر ئۇ يالغۇز بىر ئىشخانىدا ئىشلىگەن بولسا، بەلكىم تېخىمۇ كۆپ ئىش قىلالايتتى، لېكىن بۇنچە خۇشال بولمايتتى.
«چوڭ ئائىلە شاۋقۇنلۇق، ئەمما ئۇنىڭدا ھېچقاچان يالغۇزلۇق ھېس قىلمايسىز،» دەيدۇ ئۇ.