نەسىردىن ئەپەندىنىڭ لەتىپىلىرىنى قەشقەردىكى بالىلارمۇ، ئىستانبۇلدىكى بوۋايلارمۇ بىلىدۇ.
ئاۋۋال ئۇنىڭ ئۈچ قىسقا لەتىپىسىنى ئەسلەپ ئۆتەيلى.
بىر كۈنى ئەپەندى ئون ئېشەكنى بازارغا ھەيدەپ مېڭىپتۇ.
يولدا بىر ئېشەككە مىنىپ ساناپ باقسا، توققۇزلا چىقىپتۇ.
ئېشەكتىن چۈشۈپ قايتا سانىسا، ئون بولۇپتۇ.
«پىيادە ماڭسام ئون ئېشىكىم بار، مىنسەم بىرى يوقاپ قالىدۇ، ياخشىسى پىيادە ماڭاي،» دەپتۇ ئۇ.
يەنە بىر كۈنى قوشنىسى ئۇنىڭدىن ئېشىكىنى ئارىيەتكە سوراپ كېلىپتۇ.
ئەپەندى ئۇنى بەرگۈسى كەلمەي: «ئېشىكىم ئۆيدە يوق،» دەپتۇ.
دەل شۇ چاغدا ئېغىلدىن ئېشەكنىڭ ھاڭرىغان ئاۋازى ئاڭلىنىپتۇ.
«سىز ماڭا ئەمەس، ئېشەككە ئىشىنەمسىز؟» دەپتۇ ئەپەندى رەنجىپ.
ئۈچىنچى لەتىپىدە ئەپەندى ئۆيدە يوقاتقان ئۈزۈكىنى ھويلىدىن ئىزدەيدۇ.
«ئۈزۈكنى ئۆيدە يوقاتقان بولسىڭىز، نېمىشقا بۇ يەردىن ئىزدەيسىز؟» دەپ سورىغانلارغا ئۇ: «ئۆي قاراڭغۇ، بۇ يەر يورۇق،» دەپ جاۋاب بېرىدۇ.
بۇ لەتىپىلەر نېمە ئۈچۈن ئەسىرلەر ئۆتسىمۇ ئۇنتۇلمايدۇ؟
بىرىنچىدىن، ئەپەندى كۆپىنچە باشقىلار ئۈستىدىن ئەمەس، ئۆزى ئۈستىدىن كۈلىدۇ.
ئۇنىڭ قىلىقلىرىدا ھەممىمىزنىڭ كىچىك ئاجىزلىقلىرى ئەكس ئېتىدۇ.
ئىككىنچىدىن، بۇ لەتىپىلەر كىشىگە نەسىھەت قىلماي تۇرۇپ، ئۇنى ئويلاندۇرىدۇ.
ئۈچىنچىدىن، ئۇلار قىسقا ۋە ئاددىي بولغاچقا، ئېغىزدىن-ئېغىزغا ئاسان كۆچىدۇ.
شۇڭا ئەپەندىنى ھەر بىر خەلق ئۆزىنىڭكى دەپ بىلىدۇ: تۈركلەر ئۇنى «نەسىردىن خوجا» دەپ ئاتايدۇ.
ئۇيغۇرلار بولسا ئۇنى خۇددى ئۆز مەھەللىسىدە ياشايدىغان بىر قوشنىسىدەك كۆرىدۇ.
ئەگەر ئەپەندى بۈگۈن ياشىغان بولسا، ئېھتىمال تېلېفونىدا ئۆزى ھەققىدىكى يېڭى لەتىپىلەرنى ئوقۇپ، كۈلۈپ ئولتۇرغان بولاتتى.