بۇرۇن بىر يىگىت يۇرتىدىن يىراق بىر شەھەردە يەتتە يىل ئىشلەپتۇ.
ئۇ ئۆيىگە قايتماقچى بولغاندا، خوجايىنى ئۇنىڭدىن: «ئىش ھەققىڭنى ئالامسەن، ياكى ئۇنىڭ ئورنىغا ئۈچ ئېغىز نەسىھەت ئالامسەن؟» دەپ سوراپتۇ.
يىگىت ئۇزاق ئويلىنىپ، ئاخىرى نەسىھەتنى تاللاپتۇ.
خوجايىن ئۇنىڭغا ئالدى بىلەن چوڭ يولنى تاشلاپ، قىسقا يولغا ماڭماسلىقنى ئېيتىپتۇ.
ئاندىن ئاڭلىغان ھەر گەپكە ئىشىنىۋەرمەي، ئۆز كۆزى بىلەن كۆرۈشنى نەسىھەت قىلىپتۇ.
ئۈچىنچى نەسىھىتى بولسا، ئاچچىقى كەلگەندە ئەتىگەنگىچە ھېچ ئىش قىلماسلىق ئىكەن.
خوجايىن ئۇنىڭغا يول ئۈچۈن بىر نان بېرىپ: «بۇنى ئۆيۈڭگە يەتكەندىلا سۇندۇر» دەپتۇ.
يىگىت يولدا بىر توپ سودىگەرلەرگە ئۇچراپتۇ.
ئۇلار: «تاغ يولى قىسقا، ئىككى كۈندىلا يېتىپ بارىمىز» دەپ، ئۇنى بىللە مېڭىشقا چاقىرىپتۇ.
يىگىت بىرىنچى نەسىھەتنى ئەسلەپ، چوڭ يول بىلەن مېڭىشنى داۋاملاشتۇرۇپتۇ.
كېيىن ئاڭلىسا، تاغدا قاتتىق قار يېغىپ، سودىگەرلەر بىر ھەپتە يولدا قاپتۇ.
ئەگەر ئۇلار بىلەن كەتكەن بولسا، ئۇمۇ قار ئىچىدە قالغان بولاتتى.
بىر سارايدا قونغاندا، سارايدىكى بىر ئادەم ئۇنىڭغا: «ئالدىدىكى دەريانىڭ كۆۋرۈكى ئۆرۈلۈپ كېتىپتۇ، مۇشۇ يەردە تۇرۇپ تۇر» دەپتۇ.
يىگىت ئىككىنچى نەسىھەتنى ئېسىگە ئېلىپ، دەريا بويىغا بېرىپ كۆرسە، كۆۋرۈك جايىدا تۇرۇپتۇ.
ئۇ يۇرتىغا يېتىپ كەلگەندە، قاراڭغۇ چۈشۈپ قالغانىكەن.
ئۇ دېرىزىدىن قاراپ، ئانىسىنىڭ يېنىدا ناتونۇش بىر يىگىتنىڭ ئولتۇرغانلىقىنى كۆرۈپتۇ.
ئۇنىڭ ئاچچىقى كېلىپ، ۋارقىرىماقچى بولۇپتۇ، لېكىن ئۈچىنچى نەسىھەتنى ئەسلەپ، كېچىنى قوشنىسىنىڭ ئۆيىدە ئۆتكۈزۈپتۇ.
ئەتىسى ئەتىگەندە بىلسە، ئۇ يىگىت ئۆزى يوقتا چوڭ بولۇپ كەتكەن ئىنىسى ئىكەن.
خوجايىنى بەرگەن ناننى سۇندۇرسا، ئىچىدىن يەتتە يىللىق ئىش ھەققى بولغان ئالتۇنلار چىقىپتۇ.