تەكلىماكان قۇملۇقىغا قارىغان ئادەمگە ئۇ يەردىكى بارخانلار مىدىرلىماي تۇرغاندەك كۆرۈنىدۇ.
ئەمەلىيەتتە، بارخانلار شامالنىڭ كۈچى بىلەن توختىماي يۆتكىلىپ تۇرىدۇ.
شامال قۇم دانلىرىنى بارخاننىڭ يانتۇ تەرىپىدىن چوققىسىغا ئىتتىرىپ چىقىرىدۇ.
چوققىغا يەتكەن قۇم بولسا ئارقا تەرىپىدىكى تىك يۈزىدىن تۆۋەنگە تۆكۈلۈپ چۈشىدۇ.
شۇنداق قىلىپ، پۈتۈن بارخان شامال بىلەن بىللە ئاستا-ئاستا ئالدىغا سۈرۈلىدۇ.
كىچىك بارخانلار بىر يىلدا ئون نەچچە مېتر يول بېسىشى مۇمكىن.
چوڭلىرى بولسا تېخىمۇ ئاستا ماڭىدۇ.
بۇ ھەرىكەت قۇملۇقنى كېسىپ ئۆتىدىغان تاشيول ئۈچۈن چوڭ مەسىلە.
1990-يىللاردا ياسالغان بۇ يول قۇملۇقنى شىمالدىن جەنۇبقا كېسىپ ئۆتۈپ، بەش يۈز كىلومېتردىن ئارتۇق سوزۇلىدۇ.
ئەگەر بۇ يولنى ھېچنېمە قوغدىمىغان بولسا، ئۇنى ئاللىبۇرۇن قۇم كۆمۈۋەتكەن بولاتتى.
شۇڭا يولنىڭ ئىككى تەرىپىدە يەتمىش مېترچە كەڭلىكتىكى يېشىل بەلۋاغ بەرپا قىلىنغان.
بۇ بەلۋاغدا يۇلغۇنغا ئوخشاش قۇرغاقچىلىققا چىداملىق ئۆسۈملۈكلەر ئۆستۈرۈلىدۇ.
ئۇلار تامچە سۇغىرىش ئۇسۇلى بىلەن سۇغىرىلىدۇ: ئىنچىكە تۇرۇبىلاردىن ھەر بىر ئۆسۈملۈكنىڭ تۈۋىگە سۇ تامچىلاپ تۇرىدۇ.
بۇ ئۇسۇلدا سۇ ئاز ئىسراپ بولىدۇ، چۈنكى ئۇ قۇياشتا پارغا ئايلىنىپ كېتىشكە ئۈلگۈرمەيدۇ.
سۇ يول بويىدىكى قۇدۇقلاردىن تارتىلىدۇ، ھەر بىر سۇ ئىستانسىسىدا ئادەتتە بىر جۈپ ئەر-ئايال تۇرۇپ، سۇغىرىش ئىشىنى باشقۇرىدۇ.
ئۆسۈملۈكلەرنىڭ يىلتىزى قۇمنى تۇتۇپ تۇرىدۇ، شاخلىرى بولسا شامالنى توسىدۇ.
نەتىجىدە، تاشيول بۈگۈنمۇ ئوچۇق، يولۇچىلار قۇملۇقنى بىر كۈن ئىچىدە كېسىپ ئۆتەلەيدۇ.
تەتقىقاتچىلارنىڭ ئېيتىشىچە، بۇ تەجرىبە باشقا قۇملۇقلاردىكى يوللار ئۈچۈنمۇ ئۈلگە بولالايدىكەن.