بۈگۈنكى كۈندە نۇرغۇن ئۇيغۇر ئائىلىلىرىنىڭ ئەزالىرى بىر نەچچە دۆلەتكە تارقىلىپ ياشايدۇ.
مەسىلەن، چوڭ ئانا ئالمۇتىدا، ئوغلى ئىستانبۇلدا، نەۋرىلىرى بولسا تورونتو ۋە ئامستېردامدا تۇرۇشى مۇمكىن.
ئۇلارنى ھەر كۈنى بىر يەرگە يىغىدىغىنى بولسا تېلېفوندىكى ئائىلە گۇرۇپپىسىدۇر.
ئەتىگەندە تۇنجى ئۇچۇرنى ئادەتتە چوڭ ئانا يوللايدۇ: «خەيرلىك ئەتىگەن، بالىلىرىم!»
ئاندىن كۈن بويى رەسىملەر ئېقىپ كېلىدۇ: داستىخاندىكى لەغمەن، يېڭى ئۆينىڭ ھويلىسىغا تىكىلگەن گۈللەر، بوۋاقنىڭ تۇنجى قەدىمى.
ھەر كىم كۆرگەنلىكىنى بىلدۈرۈش ئۈچۈن بىرەر يۈرەك بەلگىسى قويۇپ قويىدۇ.
بۇ رەسىملەر بىر-بىرىدىن يىراقتا ياشاۋاتقانلارنى ئائىلىنىڭ كۈندىلىك ھاياتىدىن خەۋەردار قىلىپ تۇرىدۇ.
ئەلۋەتتە، ئۇقۇشماسلىقلارمۇ ئاز ئەمەس.
ۋاقىت پەرقى تۈپەيلىدىن، تورونتودىكى نەۋرە چۈشتىن كېيىن يازغان ئۇچۇر ئالمۇتىدىكى چوڭ ئانىنى يېرىم كېچىدە ئويغىتىۋېتىدۇ.
بىر قېتىم ئىستانبۇلدىكى ئوغلى كۈلۈپ ياش تۆكۈۋاتقان بىر چىراي بەلگىسىنى ئەۋەتكەندە، ئانىسى ئۇنى يىغلاۋاتىدۇ دەپ ئويلاپ، دەرھال تېلېفون قىلغان.
بەزىدە ياشلار ئىنگلىزچە ياكى تۈركچە سۆزلەرنى ئارىلاشتۇرۇپ يازىدۇ، چوڭلار بولسا ئۇلارنى چۈشىنەلمەي قالىدۇ.
شۇنداق بولسىمۇ، بۇ گۇرۇپپا ئائىلە ئۈچۈن چوڭ تەسەللى.
بىرەرسى كېسەل بولۇپ قالسا، بىر نەچچە مىنۇت ئىچىدە ئوندىن ئارتۇق ياخشى تىلەك كېلىدۇ.
بالىلار چوڭ ئانىسىنىڭ ئاۋازلىق ئۇچۇرلىرىدىن ئۇيغۇرچە چۆچەكلەرنى ئاڭلاپ چوڭ بولىدۇ.
ئەگەر بۇ گۇرۇپپا بولمىغان بولسا، بەلكىم ئۇلار بىر-بىرىنىڭ ئاۋازىنى ئايلاپ ئاڭلىيالمىغان بولاتتى.
چوڭ ئانا كۈلۈپ مۇنداق دەيدۇ: «بالىلىرىم يىراقتا، لېكىن ئۇلار ھەر كۈنى يانچۇقۇمدا.»