ئەتلەس ئۇيغۇر ئاياللىرىنىڭ ئەڭ ياخشى كۆرىدىغان رەختلىرىنىڭ بىرى.
ئۇنىڭ رەڭلىرى پارلاق، گۈللىرىنىڭ چېتى بولسا خۇددى ھۆل قەغەزگە چۈشكەن سىياھ تامچىسىدەك سەل غۇۋا كۆرۈنىدۇ.
بۇ غۇۋالىق توقۇش جەريانىدا ئەمەس، ئۇنىڭدىن خېلى بۇرۇن پەيدا بولىدۇ.
ئۇستا ئاۋۋال ئۇزۇن يىپلارنى رامغا تارتىپ، ئۇلارنى گۈلگە قاراپ تۇتام-تۇتام قىلىپ باغلايدۇ.
باغلانغان جايلارغا بوياق ئۆتمەيدۇ، شۇڭا يىپ بويالغاندىن كېيىن ئۇ يەرلەر ئاق قالىدۇ.
ئاندىن بەزى باغلاقلار يېشىلىپ، يېڭى جايلار باغلىنىدۇ ۋە يىپ باشقا رەڭگە بويىلىدۇ.
بۇ ئۇسۇل خەلقئارادا «ئىكات» دەپ ئاتىلىدۇ.
ئەگەر بىرەر يىپ ئورنىدىن سەل سىلجىپ كەتسە، پۈتۈن گۈل بۇزۇلۇپ كېتىدۇ، شۇڭا بۇ ئىش ناھايىتى كۆپ سەۋر تەلەپ قىلىدۇ.
ئەتلەسنىڭ تۈرلىرى كۆپ، ئۇلارنىڭ ئىچىدە «خان ئەتلەس» ئەڭ داڭلىق.
ئۇنىڭ گۈللىرىدە بادام، تاغاق ۋە يوپۇرماقنى ئەسلىتىدىغان شەكىللەر توختىماي تەكرارلىنىدۇ.
ئىلگىرى ئاياللار ئەتلەس كۆڭلەكلەرنى تويلاردا ۋە ھېيتلاردا كىيگەن.
يېڭى كېلىنگە ئەتلەس تەقدىم قىلىش بولسا بۈگۈنگىچە داۋاملىشىۋاتقان ئادەت.
ھازىر ياش مودا لايىھىلىگۈچىلىرى ئەتلەسكە يېڭى ھايات ئاتا قىلماقتا.
ئۇلار ئەتلەستىن زامانىۋى پەلتو، شارپا، سومكا ۋە ھەتتا ئاياغ ياساۋاتىدۇ.
ئىستانبۇل ۋە ئالمۇتىدىكى دۇكانلاردا ئەتلەس بىلەن ئاددىي پاختا رەختنى بىرلەشتۈرگەن كىيىملەرمۇ ئۇچرايدۇ.
بىر ياش لايىھىلىگۈچىنىڭ دېيىشىچە، ئۇ چوڭ ئانىسىنىڭ ساندۇقىدىكى كونا ئەتلەس كۆڭلەكنى كۆرۈپ، بۇ كەسىپنى تاللىغانىكەن.
ئۇنىڭچە، ئەتلەس مۇزېيدا ساقلىنىپ قالماي، كىشىلەرنىڭ ئۇچىسىدا ياشىشى كېرەك.