2-ئىيۇن، يەكشەنبە.
بۈگۈن ئامستېردامغا كەلگىنىمگە دەل بىر يىل بولدى.
ئۆتكەن يىلى ئايروپورتتىن چىقىپ، يامغۇر ئاستىدا ۋېلسىپىت مىنىپ كېتىۋاتقان ئادەملەرنى كۆرگىنىمدە، ئۆزۈمنى باشقا بىر دۇنياغا كېلىپ قالغاندەك ھېس قىلغانىدىم.
ئۇنىۋېرسىتېتتا كۆۋرۈك لايىھىلەشنى ئۆگىنىۋاتىمەن، دەرسلەر قىيىن بولسىمۇ، ناھايىتى قىزىقارلىق ئىكەن.
دەسلەپكى ئايلاردا ئۆيۈمنى بەك سېغىندىم.
ئانامنىڭ ئاۋازىنى ئاڭلىغاندا يىغلاپ كېتىشتىن قورقۇپ، ئۇنىڭغا تېلېفون قىلىشقىمۇ پېتىنالمايتتىم.
ئەمما مېنى ئەڭ ھەيران قالدۇرغىنى گوللاندىيىلىكلەرنىڭ ئۇدۇللۇقى بولدى.
بىر كۈنى ئوقۇتقۇچىمغا تاپشۇرۇقۇمنى كۆرسەتسەم، ئۇ ماڭا ئۇدۇللا: «بۇ قىسمى ياخشى ئەمەس، قايتا يېزىڭ» دېدى.
بىزدە بولسا، ئوقۇتقۇچىلار ئالدى بىلەن ماختاپ، ئاندىن خاتالىقنى يۇمشاقلىق بىلەن كۆرسىتىدۇ.
شۇ كۈنى مەن «دېمەك، مەن ناچار ئوقۇغۇچى ئوخشايمەن» دەپ ئويلاپ، كەچكىچە خاپا بولدۇم.
كېيىن ساۋاقداشلىرىم بۇنىڭ ئۇلارنىڭ ئادىتى ئىكەنلىكىنى، ئۇدۇل ئېيتىلغان پىكىرنىڭ ھۆرمەت بەلگىسى ھېسابلىنىدىغانلىقىنى چۈشەندۈردى.
ھازىر مەنمۇ ئۇلارغا ئۇدۇل گەپ قىلىشنى ئۆگىنىۋاتىمەن.
بىر ئۆيدە تۇرىدىغان ساۋاقداشلىرىمنى تۇنجى قېتىم لەغمەنگە تەكلىپ قىلغان كۈننى ھېچ ئۇنتۇمايمەن.
لەغمەن ئۈچ قېتىم ئۈزۈلۈپ كەتكەندىن كېيىن، ئاخىرى ئانامغا سىن ئارقىلىق تېلېفون قىلىشقا مەجبۇر بولدۇم.
ئانام ئېكراندا كۈلۈپ تۇرۇپ: «ئالدىرىما، خېمىر سەۋرچان ئادەمنى ياخشى كۆرىدۇ» دېدى.
ساۋاقداشلىرىم لەغمەننى يەپ بولۇپ، بىردەك: «بۇ بىز يېگەن ئەڭ ئېسىل تاماق!» دېيىشتى.
ئۇلار ئۇدۇل گەپ قىلىدىغان ئادەملەر بولغاچقا، بۇ گەپنىڭ راست ئىكەنلىكىگە ئىشىنىمەن.
ئەگەر بىر يىل ئىلگىرى بۇ يەردە شۇنچە ياخشى دوستلار تاپىدىغانلىقىمنى بىلگەن بولسام، ئۇنچە ئەنسىرىمىگەن بولاتتىم.